Τίποτα δεν άλλαξε και όλα τα ίδια μένουν...

Θεσσαλονίκη 16.5.2013

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ 

Παρά τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ και τη διαχείριση της κρίσης από την πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ, τα δεδομένα για τη βάση των εκπαιδευτικών, το παραμελημένο δημόσιο σχολείο και την Ελληνική κοινωνία παραμένουν τα ίδια . Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών συνεχίζει να είναι μία συνταγματική εκτροπή, η κυβέρνηση συνεχίζει παρά τις εξελίξεις την επίδειξη αυταρχισμού, η κρίση για τα κοινωνικά αγαθά συνεχίζει να βαθαίνει ακόμη περισσότερο και η εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει τέλος. 

Το ζητούμενο από τις τελευταίες μαζικές γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών δεν ήταν μόνο τα κλαδικά τους αιτήματα. Έχει γίνει βαθιά κατανοητό γι όσους ήταν παρόντες τουλάχιστον, ότι το διακύβευμα είναι το πολιτικό γίγνεσθαι στη χώρα , η κατάλυση δημοκρατικών αρχών και δικαιωμάτων. Η επιστράτευση δεν ήταν η μόνη συνταγματική εκτροπή των μνημονιακών κυβερνήσεων. 

Γι’ αυτό και ο κοινωνικός αυτοματισμός που επεχείρησε να κατευθύνει η κυβέρνηση , με όσα μέσα είχε στη διάθεσή της, δεν λειτούργησε αποκλειστικά εναντίον των εκπαιδευτικών, αλλά και αντίστροφα. Ο ορυμαγδός της συκοφάντησης των εκπαιδευτικών, η υποκρισία και ταυτόχρονα η αδιαφορία των συνκυβερνώντων, παράλληλα με τα περιπολικά έξω από τα σχολεία και τις γειτονιές των εκπαιδευτικών , λειτούργησαν απελευθερωτικά για τη βάση των εκπαιδευτικών και για όλη την εξαθλιωμένη ελληνική κοινωνία. Επιβεβαιώθηκε πλέον χωρίς κανένα πρόσχημα, αυτό που έβλεπαν όλοι τόσο καιρό να έρχεται σερνάμενο, ότι αυτό που βάλλεται είναι η Δημοκρατία, δηλαδή ο αδιαπραγμάτευτος όρος ζωής μας σαν λαός, σε όλες τις εποχές της ύπαρξής μας, που ακόμα κι όταν δεν τον είχαμε ανακαλύψει σαν όρο, βρήκαμε εμείς το δρόμο να τον προσδιορίσουμε. 

Οι μαζικές συνελεύσεις των καθηγητών, που οφείλουμε να σεβαστούμε, παρά το γεγονός ότι συναινούσαν με θάρρος σε μια απεργία σε καιρό επιστράτευσης, δεν ήτα παρά μόνο για τη Δημοκρατία, δεν ήταν παρά μόνο το αγωνιώδες κάλεσμά τους προς όλες τις άλλες κοινωνικές ομάδες να ενωθούν μαζί τους, σ΄ ένα κοινό αγώνα για το αυτονόητο, τις ζωές, τους. 

Και η κοινωνία είναι βέβαιο ότι αφουγκράστηκε και τη βουή από τη βία της εξουσίας και το κάλεσμα-έναυσμα των εκπαιδευτικών να τραβήξει ο λαός μπροστά, να αποτινάξει από πάνω του τη σκιά του θηρίου του αυταρχισμού, της υποκρισίας, της ολιγαρχίας. 

Παρά τις εξελίξεις η αξιοπρέπειά μας, η δημοκρατία, με ελευθερία και ισονομία είναι ακόμα το ζητούμενο. 

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών και της ευαίσθητης Ελληνικής κοινωνίας δεν ήταν ένας χαμένος αγώνας. Κανένας αγώνας δεν πάει μάταιος. «Μάταιοι είναι μόνοι οι αγώνες που δεν γίνονται» (Δημ. Παπαχρήστος). 

Βούλα Ε. Φιριπή
Εκπαιδευτικός Νομικός
Αιρετός ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
& ΠΥΣΔΕ Ν. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ 

Μια απάντηση σε αλήθειες και ψέματα...

Θεσσαλονίκη 19.5.2013

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΣΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ

Πέραν του γεγονότος ότι η κ. Ρεπούση εν μέσω της βάρβαρης και αντιδημοκρατικής επίταξης των εκπαιδευτικών επέλεξε στοχευμένα να μιλήσει για το ωράριο των εκπαιδευτικών και όχι βέβαια για το αν η μνημονιακή κυβέρνηση θα σταματήσει να αποδυναμώνει αντί να ενισχύει το Δημόσιο Δωρεάν Σχολείο, η εν λόγω βουλευτής, υπεύθυνη φευ του Τομέα Παιδείας της ΔΗΜΑΡ, εξαπολύει μία απίστευτα ανεύθυνη και κακόπιστη επίθεση και στους εκπαιδευτικούς που αποτελούν τη μόνη σοβαρή υποδομή εκπαίδευσης που έχει να επιδείξει το ελληνικό κράτος σήμερα.

Χωρίς να κάνει συγκεκριμένη υπεύθυνη αναφορά στα πλαίσια καθηκόντων των εκπαιδευτικών και στο νομοθετικό πλαίσιο που τα διέπει, χωρίς να κάνει αναφορά στην καθημερινή προσφορά εντός και εκτός τειχών του σχολείου χιλιάδων κακοπληρωμένων εκπαιδευτικών, χωρίς καμία αναφορά στις υποτυπώδεις υποδομές της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αφού έβαλε τα δικά της μέτρα και σταθμά, όσο μπορεί ή ίδια να τα σταθμίσει, έρχεται με απίστευτη αμετροέπεια και ένα απύθμενο λαϊκισμό να καταλήξει ότι είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους, με έμμεσο δε υποκριτικό τρόπο, (δεν είδα, δεν ξέρω τη ρίζα του κακού,(εγώ μια απλή υπεύθυνη του τομέα παιδείας συνκυβερνώντος κόμματος είμαι!) θέτει και θέμα ποιότητας της διδασκαλίας.

Οι αναφορές της στα στοιχεία επιλεκτικά ημιτελείς. Ας μας εξηγήσει η κ. υπεύθυνη του τομέα παιδείας, ποιός ευθύνεται για τις υπεραριθμίες συγκεκριμένων κλάδων εκπαιδευτικών σε όλη την επικράτεια, αλλά και σε συγκεκριμένες διευθύνσεις. Ποιος διόρισε αυτούς τους ανθρώπους και με ποιά ορθολογική κατανομή τοποθετήθηκαν ή μετατέθηκαν, μήπως μόνοι τους και αυτοβούλως? Ας μας εξηγήσει η κ. υπεύθυνη του τομέα παιδείας, πώς προέκυψαν υπεραριθμίες σε συγκεκριμένες ειδικότητες ανθρωπιστικών σπουδών, από εκεί που υπήρχαν ελλείψεις, π.χ.νομικοί και κοινωνιολόγοι, μήπως επειδή τα μαθήματά τους καταργήθηκαν με υπουργική απόφαση προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων επειδή απλά θέλουμε πολίτες με δεξιότητες και όχι ενεργούς πολίτες, κατ΄ εφαρμογή των επιταγών του ΟΟΣΑ;

Ας μας πει η κ. υπεύθυνη του τομέα παιδείας, που «αγωνιά» για την ποιότητα διδασκαλίας, πόσα χρήματα δόθηκαν για τη δημόσια εκπαίδευση που σπούδασε τη γενιά μας και που υπηρετεί η ίδια, πόσες επιμορφώσεις εκπαιδευτικών προσφέρθηκαν τα τελευταία χρόνια, πόσες εκπαιδευτικές άδειας δόθηκαν, πόσα καινούρια συγγράμματα, πόσες βιβλιοθήκες έκλεισαν και πόσες στήθηκαν, πόσα κονδύλια για τη νέα τεχνολογία στα σχολεία; (δεν λογαριάζουμε τους διαδραστικούς πίνακες σε αίθουσες, που κάνεις μάθημα αλλά επειδή οι τοίχοι είναι από γυψοσανίδα ακούς και τους διπλανούς). Ας μας πει η κ. υπεύθυνη του τομέα παιδείας, πόσες συγχωνεύσεις σχολείων γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης έγιναν και πόσες στην πραγματικότητα μελετά το υπουργείο να κάνει, στο όνομα του μνημονίου; Ας μας πει κάποιος υπεύθυνος τέλος πάντων πώς θα διδαχθούν τα λίγα παιδιά, όσα απέμειναν, σε απομακρυσμένες ορεινές και νησιωτικές περιοχές, ή δεν χρειάζεται να μείνουν εκεί , ας ερημώσουν αυτές οι περιοχές, κάποιος επιχειρηματίας θα βρεθεί να τις εκμεταλλευθεί , ξένος όχι δικό μας. Ας μας πούν, από πότε έχει να διορισθεί διοικητικό προσωπικό στις υπηρεσίες του Υπουργείου παιδείας και ποιός έθρεψε και θρέφει τις πελατειακές σχέσεις, που αναμφισβήτητα ακόμη υπάρχουν και επικαλείται η κ. Ρεπούση και καταλογίζει επίσης στους εκπαιδευτικούς. Και γιατί θα έπρεπε το συνδικάτο να μην απαιτεί διορισμό αναπληρωτών στα σχολεία; Ποιος έλαβε υπόψη το χρόνιο αίτημα του συνδικάτου κι αν θέλετε και συγκεκριμένων φωνών από αυτούς για την ορθολογική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού στην εκπαίδευσης; Μήπως το συνδικάτο έδωσε τη χώρα στο μνημόνιο ή ο λαός που υποφέρει, ρωτήθηκε. Ποια είναι η πραγματικότητα: 32.000 ώρες αδίδακτες στη φετινή χρονιά, προγράμματα σπουδών που κατασπαράχθηκαν για να μπορέσουν να διδαχθούν τα παιδιά τη διδακτέα και εξεταστέα ύλη, εκπαιδευτικοί που έκαναν χιλιόμετρα και άλλαζαν πέντε σχολεία την εβδομάδα σε απομακρυσμένες περιοχές, για να καλύψουν διδακτικές ανάγκες. Και για την κ. Ρεπούση, οι συνδικαλιστές ήταν αυτοί που «Αντί να δούν το πρόβλημα και να προσπαθήσουν να το λύσουν προς όφελος των σχολείων αλλά και των εκπαιδευτικών, αρνούνταν, έκλειναν τα μάτια τους». Οχι κ. υπεύθυνη του τομέα Παιδείας, δεν θα ζητήσουμε το έλεός σας . Σιγά μην λυπηθούμε και τους εκπαιδευτικούς, συμπλέοντας με τη ρήση σας. Η ελληνική κοινωνία όσο και αν το επιδιώκετε, κ. βουλευτή, δεν υποφέρει από έλλειψη κρίσης, ούτε αποτελείται από χρυσόψαρα. Μην αγωνιάτε για την άρση της επιστράτευσής μας. Οι δρόμοι για τους αγώνες μας μέσα και έξω από την τάξη μας, την οποία εσείς προφανώς δεν γνωρίζετε, είναι ανοικτοί. ΑΚΟΜΑ!

Βούλα Φιριπή,

Εκπαιδευτικός Νομικός ΠΕ 13

Αιρετός ΑΠΥΣΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας , με τις ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ και ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

ΦΙΡΙΠΗ Ε.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΕ13
ΑΙΡΕΤΟΣ ΑΠΥΣΔΕ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 

ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ και ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ 

Λίγους μήνες πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, αντί το Υπουργείο Παιδείας να ενισχύσει την εκπαιδευτική διδασκαλία μέσα στα σχολεία, θυμήθηκε ξαφνικά, χωρίς κανένα ορθολογικό προγραμματισμό την ενισχυτική διδασκαλία, θεσμό που αντί να ενισχύσει κατήργησε χωρίς να υπολογίσει το κοινωνικό κόστος και βέβαια είχε απαξιώσει και όσο καιρό προσπαθούσε ακόμη να λειτουργήσει. Θυμόμαστε όλοι ότι φτάναμε το Νοέμβριο για να λειτουργήσουν τα τμήματα της ενισχυτικής και πρόσθετης διδακτικής στήριξης , τους αδιαφανείς τρόπους πρόσληψης των ωρομισθίων εκπαιδευτικών και βέβαια δεν ξεχνάμε ότι μέχρι και σήμερα παραμένουν απλήρωτοι οι υπεύθυνοι των προγραμμάτων για τα δύο τελευταία έτη λειτουργίας τους.

Οι εξηγήσεις για την αναβίωση του θεσμού μπορεί να είναι πολλές, καλόπιστες και μη. Αλλά δημιουργείται το εύλογο ερώτημα πώς και από πού το Υπουργείο διαθέτει κονδύλια, για την κατά τα άλλα επιθυμητή ενισχυτική διδασκαλία των παιδιών, όταν ακόμη και σήμερα έχουμε κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία, όταν προσλαμβάνει με το σταγονόμετρο αναπληρωτές καθηγητές, όταν υποχρεώνει σε υπερωρίες, όταν με το μαχαίρι στο λαιμό μετακινεί εκπαιδευτικούς εν μέσω σχολικής χρονιάς, πέρα από κάθε παιδαγωγική και εκπαιδευτική λογική για να καλύψουν ώρες εκπαιδευτικών, που για οποιονδήποτε ανθρώπινο λόγο χρειάστηκε να πάρουν άδεια και να αφήσουν τα ωράριά τους. Με ποιά λογική το Υπουργείο «νύπτει τας χείρας του» σε αυτές τις περιπτώσεις και αφήνει Διευθύνσεις και ΠΥΣΔΕ να βρούν λύσεις από το πουθενά διαλύοντας σχολεία, ζωές ανθρώπων και κυρίως μαθητών, που βλέπουν τους δασκάλους- καθηγητές τους να τους εγκαταλείπουν για να καλύψουν ώρες αλλού και άλλους άγνωστους μέχρι σήμερα καθηγητές να τους αναλαμβάνουν αρχές Μαρτίου. Για άλλη μία φορά το Υπουργείο δείχνει πόσο μακρυά είναι από την παιδαγωγική διαδικασία που καλείται φεύ να υπηρετήσει. Για άλλη μία φορά το Υπουργείο επιβεβαιώνει πόσο δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο του εκπαιδευτικού μέσα στην τάξη και ποιές διεργασίες επιτελούνται μέσα σ΄αυτήν για να αναστηθούν παιδιά και αυριανοί πολίτες αυτής της χώρας.

Η εκπαιδευτική κοινότητα πάντοτε ήταν υπέρ των θεσμών που ενισχύουν και βοηθούν τα παιδιά των πάρα πολλών πλέον φτωχών οικογενειών της χώρας και ήταν πάγιο αίτημά της η ενίσχυση αυτών των θεσμών με διαφανείς διαδικασίες και ορθολογικό προγραμματισμό στη λειτουργία τους. Είναι όμως πριν από όλα αδήριτη ανάγκη η ενίσχυση του δημόσιου δωρεάν σχολείου με όποιο κόστος κι αν αυτό έχει, ώστε τουλάχιστον να τηρούνται τα προγράμματα σπουδών όλων των βαθμίδων και τάξεων, ώστε η παιδεία να συνεχίζει να είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό, όπως το ΣΥΝΤΑΓΜΑ αυτής της χώρας επιτέλους ορίζει.

Θεσσαλονίκη 1.3.2013

Φιριπή Ε. Παρασκευή
Αιρετός ΑΠΥΣΔΕ Κ. Μακεδονίας

ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΟΙ ΜΕ ΤΑ ΕΚΚΡΕΜΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ

Φιριπή Ε. Παρασκευή 

Αιρετός ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ 

ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΟΙ ΜΕ ΤΑ ΕΚΚΡΕΜΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ 

Με την ΔΙΔΑΔ-ΔΙΠΙΔΔ/οικ. 26188 Εγκύκλιο του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ & ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ , που εκδόθηκε σε εφαρμογή της παρ. 2 του άρθρου πρώτου του ν.4093/2012 «Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοριονομικής Στρατηγικής 2013-2016, Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016», Προσωπικού κλήθηκαν άμεσα οι Διευθύνσεις Διοικητικού/Προσωπικού του συνόλου Φορέων και υπηρεσιών του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως μέσα σε πέντε μέρες από τη δημοσίευση του ως άνω νόμου να αποστείλουν κατάλογο ονομάτων των υπαλλήλων, οι οποίοι κατά τα προβλεπόμενα τίθεντο σε αργία, με την υπενθύμιση ότι η θέση σε καθεστώς αργίας επέρχεται αυτοδίκαια με τη δημοσίευση του νόμου. 

Παρά τα σημεία αντισυνταγματικότητας του νόμου και της πλήρους κατάλυσης της ασφάλειας δικαίου για τον καθένα από εμάς , πρώτα ως Ελληνες πολίτες και δεύτερον ως εκπαιδευτικοί, όπως και σε πολλά κείμενα- παρεμβάσεις έχουν επισημανθεί, το μέτρο εφαρμόστηκε άμεσα και πολλοί συνάδελφοι μαζί με τις οικογένειές τους έχουν βρεθεί εδώ και δύο μήνες σε δεινή οικονομική και ψυχολογική κατάσταση, χωρίς κανένα σημάδι για το πότε θα τελειώσει ο Γολγοθάς που ανεβαίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Πρέπει να σημειώσουμε ότι πολλοί συνάδελφοι βρέθηκαν σε αυτήν την κατάσταση, λόγω της καθυστέρησης διεκπεραίωσης των πειθαρχικών διαδικασιών που βρίσκονταν σε εκκρεμότητα σε βάρος τους, πριν την ψήφιση του μέτρου, καθυστέρηση για την οποία δεν υπέχουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, και βέβαια δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τίποτα το γεγονός, ότι το μέτρο της αυτοδίκαιης θέσης σε αργία επεβλήθη με αναδρομική ισχύ, ως προκαταβολή ποινής σε ένα πειθαρχικό αδίκημα, το οποίο ακόμα είναι υπό διερεύνηση και δεν έχει καν κριθεί σε πρώτο βαθμό. Το περίφημο τεκμήριο αθωότητας του ποινικού δικαίου «πήγε περίπατο» παρέα με την πρόβλεψη του Συντάγματος ότι «αναδρομικότητα ποινικού νόμου απαγορεύεται ρητά». Όλα αυτά σε συνδυασμό με την κάθε άλλο παρά αθώα αφαίρεση των πειθαρχικών υποθέσεων από την αρμοδιότητα των ΠΥΣΔΕ και την ανάθεσή τους σε πρώτο βαθμό στα περίφημα πειθαρχικά συμβούλια με τη συμμετοχή ενός Δικαστού, ενός Δικαστικού Αντιπροσώπου του Νομικού Συμβουλίου του κράτους και ενός μέλους της Διοίκησης σε επίπεδο Διευθυντή εκπαίδευσης, τα οποία ήδη συγκροτήθηκαν, και βέβαια την εφαρμογή του νέου πειθαρχικού δικαίου, επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο τη θέση των συναδέλφων οι υποθέσεις των οποίων εκκρεμούν και από ο,τι φαίνεται θα εκκρεμούν ακόμη για καιρό. 

Ωστόσο δίπλα μας ανθρώπινα δράματα εξελίσσονται, με όλους εμάς θεατές ανήμπορους να βοηθήσουμε το συνάδελφο να σταθεί όρθιο, να περισώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του. Είναι άμεση ανάγκη όλα τα θεσμικά αρμόδια όργανα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να τελειώνουν με όσα πειθαρχικά βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Είναι άμεση ανάγκη να κατανοήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους και όσα υφίστανται. Η ανθρώπινη αξία είναι αξίωμα που πρέπει να γίνει σεβαστό από όλους και να αποκατασταθεί άμεσα. Αλλιώς, όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι ηθικά και νομικά. 

ΦΙΡΙΠΗ Ε. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Εκπαιδευτικός/Νομικός 

ΑΙΡΕΤΟΣ ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 

εκπροσ. ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙ

    Θεσσαλονίκη 12.2.2013 

Μαρξισμός και Ελεύθερο Λογισμικό

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος του δοκιμίου του Raoul Victor που δημοσιεύθηκε στη λίστα του oekonux και μετέφρασε στην ελληνική γλώσσα ο Δημήτρης Παλαιοκώστας.

Θα ασχοληθώ με τρία ερωτήματα Σε ποιο βαθμό ο Μαρξισμός επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα του ελεύθερου λογισμικού; Σε ποιο βαθμό ο Μαρξισμός αμφισβητείται από αυτή την πραγματικότητα; Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της πάλης των τάξεων και του ελεύθερου λογισμικού;

Αρχικά θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σε ότι αφορά το νόημα που προσδίδω στις έννοιες: Ελεύθερο λογισμικό και Μαρξισμός.

Με τον όρο ελεύθερο λογισμικό αντιλαμβάνομαι μία «ηθική» με συγκεκριμένη στάση απέναντι στο λογισμικό. Καταγράφω τέσσερα χαρακτηριστικά 1. Δεν υπόκειται σε εμπορικές σχέσεις αγοραστή/πωλητή 2. Δεν έχει πατρίδα 3. Η συνεργασία αποτελεί τη βάση της δραστηριότητας 4. Η ικανοποίηση της προσφοράς προς την κοινότητα αποτελεί στόχο της παραγωγής

Ο Μαρξισμός είναι σαφώς πιο δύσκολο να κωδικοποιηθεί. Ο Raymond Aron συνήθιζε να λέει ότι ο Μαρξισμός έχει την ιδιαιτερότητα ότι μπορεί να εξηγηθεί σε 5 λεπτά , 5 ώρες , 5 χρόνια ή μισό αιώνα. Εδώ θα ήθελα να κάνω δύο παρατηρήσεις.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις για το δημοσίευμα του Εθνους

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η κρυφή γοητεία του νεοναζιστικού λόγου

και η υλοποίηση της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής

Με ένα δημοσίευμα που το ύφος του θα ζήλευε ο Κασιδιάρης και το στήσιμο του ο Γκέμπελς, η εφημερίδα Έθνος επιδιώκει να προωθήσει τις απολύσεις και την αξιολόγηση στη δημόσια εκπαίδευση, να υποκινήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να διοχετεύσει τον ηθικό πανικό στους κόλπους τής εκπαιδευτικής κοινότητας, συκοφαντώντας έναν από τους πιο ευαίσθητους κλάδους του δημοσίου, αυτόν των εκπαιδευτικών . Ο πυρήνας της λογικής του δημοσιεύματος κωδικοποιείται ως εξής: «αυτή τη στιγμή το 10% των εκπαιδευτικών είναι ψυχικά πάσχοντες, πράγμα το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει στο να κάνουν κακό στα παιδιά μας. Πρέπει λοιπόν, να υπάρξει μια σκληρή αξιολόγηση που θα εντοπίσει και θα διώξει τους ψυχοπαθείς». Η συντάκτρια επικαλείται αγνώστου προελεύσεως και αμφιβόλου αξιοπιστίας στοιχεία και, παραβιάζοντας κάθε αρχής δημοσιογραφικής δεοντολογίας, συντάσσεται με τις απόψεις νεοφασιστικών φορέων για την αντιμετώπιση των κοινωνικά ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών.

Τι να πρωτοπεί κανείς για το δημοσίευμα;

Πρώτα απ’ όλα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ψυχική ασθένεια είναι πλήρως στερεοτυπικός και αναπολεί την εξόντωση των ψυχικά σθενών που συντελούνταν στη χιτλερική Γερμανία: ο ψυχικά ασθενής δεν είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται υποστήριξη και μπορεί να εντάσσεται στην κοινωνία και την παραγωγή, αλλά ένα εν δυνάμει επικίνδυνο άτομο, πιθανός παιδόφιλος ή ακόμα και φονιάς… Αναφέρει ενδεικτικά το άρθρο: «Ο ένας στους δέκα εκπαιδευτικούς πάσχει από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Από απλή κατάθλιψη μέχρι και σοβαρά ψυχολογικά νοσήματα, που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν με κατάλληλες συνθήκες, είτε σε βία μέσα στην τάξη, είτε στην τοξικομανία, είτε στον χώρο της παιδοφιλίας, της πορνογραφίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης των ανυποψίαστων μαθητών». Υπάρχει μήπως εδώ κάποια ομοιότητα με το ναζιστικό λόγο για την ψυχική ασθένεια;

Από εκεί και πέρα σύμφωνα με τη λογική του δημοσιεύματος ο ασθενής είναι είτε τεμπέλης, είτε κάποιος «πονηρός» που αναζητεί τη θαλπωρή του δημοσίου: «Μέχρι στιγμής, αυτή η «κάστα ανθρώπων», που σημειωτέον, αν και γνωρίζει το πρόβλημά της αποδέχεται τον διορισμό, αντιμετωπίζεται από την πολιτεία σαν να μην υπάρχει». Ή λίγο πιο κάτω: «Οσοι από αυτούς (τους ψυχικά άρρωστους) «τσεκάρονται» εγκαίρως, τοποθετούνται κατευθείαν σε διοικητικές θέσεις στην εκπαίδευση και όχι σε σχολεία. Δεν είναι λίγοι, όμως, εκείνοι που ξεφεύγουν και διδάσκουν κανονικά». Είναι ολοφάνερη η αντιστροφή της πραγματικότητας και η διαγραφή μερικών κρίσιμων ερωτημάτων. Ο ψυχικά ασθενείς μόνο που δεν παρουσιάζεται ως ένα πανούργο άτομο που βρίσκει έναν τρόπο να λουφάρει… Παραβλέπονται οι δικές του ανάγκες για εργασία, κοινωνική αποδοχή κλπ. Για το δημοσίευμα ο ψυχικά ασθενής δεν έχει πρόβλημα, αλλά είναι ο ίδιος πρόβλημα.

Στο ίδιο πλαίσιο τονίζεται:  «Η οικονομική κρίση επιτείνει αυτήν την πίεση των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να πληθαίνουν τα περιστατικά που ο δάσκαλος βγάζει στην επιφάνεια... τις κρυφές του πλευρές!». Για τον συντάκτη του κειμένου είναι δεδομένο ότι στην εποχή της κρίσης και του ΔΝΤ δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και πρέπει να απεμπολούνται όλες οι αρχές του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καταλήγει στον κοινωνικό δαρβινισμό που όποιος ανταπεξέρχεται με μεγαλύτερη δυσκολία , πρέπει να ωθηθεί εκτός κοινωνίας Φυσικά ξεχνάει να θέσει ένα βασικό ερώτημα, που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί σε έναν άνθρωπο που είναι ψυχικά ευάλωτος αν χάσει τη δουλειά του σε μια χώρα με 30% ανεργία. Ουσιαστικά το κείμενο υιοθετεί μια λογική καιάδα, καθώς ο άνθρωπος που δεν έχει αυξημένους ρυθμούς παραγωγικότητας ή έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες πρέπει να καταδικαστεί στην εξαθλίωση

Όμως το κείμενο δεν σταματάει εδώ. Η έννοια της ψυχικής ασθένειας διευρύνεται τόσο πολύ ώστε να αγκαλιάζει ένα φάσμα συμπεριφορών, πλήρως απενεχοποιημένων σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες: «Δεκάδες καταγγελίες για καθηγητές αδιάφορους, περίεργους ή που χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας δέχεται και ο Συνήγορος του Πολίτη». Αυτός που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας σχεδόν ταυτίζεται με τον «περίεργο» και τον «αδιάφορο». 

Φυσικά από ένα τέτοιο άρθρο δεν μπορεί να λείπει το γκαιμπελίστικο στήσιμο, η παραβίαση βασικών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και υιοθέτηση βασικών αρχών της προπαγάνδας, που βασίζονται είτε στην αποσιώπηση είτε στη διαστρέβλωση στοιχείων. Τελείως αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά η συντάκτης εντάσσει στο άρθρο ποσοστά που αναφέρονται είτε στο σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, είτε στις χαμηλές προσδοκίες και το στρες που μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος ο οποίος συντρίβεται μισθολογικά και εργασιακά. Παραβλέπει το γεγονός ότι το εργασιακό στρες συναντάται πολύ συχνά στο σύνολο των επαγγελματικών χώρων, ως απόρροια των πολιτικών λιτότητας ή ελαστικοποίησης της εργασίας. Ειδικότερα,  το άγχος είναι το δεύτερο σε συχνότητα αναφερόμενο πρόβλημα υγείας και επηρεάζει το 28% των εργαζομένων στην Ευρώπη. Προφανώς , σύμφωνα με τη λογική της «δημοσιογράφου» οι 34 αυτόχειρες της France telecom ορθώς αυτοκτόνησαν και ήταν δικό τους πρόβλημα. Παραβλέπει μάλλον η ίδια ότι ο κλάδος που διεθνώς επιδεικνύει τα υψηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών είναι των δημοσιογράφων και ότι το ταμείο τους, ο ΕΔΟΕΑΠ, έχει από τα υψηλότερα ποσοστά συνταγογράφησης ψυχοφαρμάκων. Εντούτοις κανείς δε διανοήθηκε να υποστηρίξει ότι πρέπει να απολυθούν οι δημοσιογράφοι με ψυχικά προβλήματα, ούτε βέβαια κανένας άλλος εργαζόμενος με ψυχικά προβλήματα. Είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, από τότε που σταμάτησαν οι λοβοτομές και οι συναφείς βάρβαρες πρακτικές, οι ψυχικά ασθενείς να εντάσσονται στην κοινωνία χωρίς διακρίσεις, αλλά φαίνεται ότι η ίδια αναπολεί την «ντροπή» της Λέρου.  

Ο γκαιμπελισμός δε σταματάει εδώ. Αναφέρει το άρθρο: «Εκπρόσωποι συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, στη διάρκεια του σχολικού έτους 2010-2011, προσέφυγαν στο ΣτΠ, καταγγέλλοντας ξυλοδαρμούς και ανάρμοστη, υβριστική συμπεριφορά εκ μέρους καθηγήτριας γυμνασίου και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη σχολική μονάδα, όπως και έγινε, ύστερα από διενέργεια ΕΔΕ». Κοινώς, αναφέρει ότι και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται! Παρόλα αυτά, το παράδειγμα δίνεται για να υποστηρίξει την «ανεπάρκεια» του συστήματος και την ανάγκη αξιολόγησης. Λες και μπορεί να υπάρξει κάποιο σύστημα που θα μαντεύει ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του. Στο ίδιο πλαίσιο στο τέλος του άρθρου αναφέρονται «πέντε υποθέσει σοκ». Στην πρώτη λέγεται ότι «Οι γονείς κατήγγειλαν περιστατικά βίας και ξυλοδαρμού, έκθεση σε κίνδυνο με αποβολές από την αίθουσα χωρίς επίβλεψη, ψυχολογική βία και εκφοβισμό στα νήπια. Τελικά η νηπιαγωγός απομακρύνθηκε». Και πάλι η συντάκτης του κειμένου χρησιμοποιεί για την επίρρωση των ισχυρισμών της ένα παράδειγμα που καταλήγει στην απομάκρυνση του εκπαιδευτικού... Τελικά η απομάκρυνση ενός εκπαιδευτικού δεν είναι και τόσο σπάνια, όσο ισχυρίζεται.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η συντάκτης παρουσιάζει μια σειρά από περιστατικά για να πείσει τους αναγνώστες για τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά τους. Κοινή συνισταμένη όλων, η τραγική κατάληξη. Και εδώ εμφανής είναι η προσπάθεια να προκληθεί φόβος, προκειμένου να αποδεχτεί η κοινή γνώμη την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική. Τι ξεχνάει να πει;  Ότι καμιά αξιολόγηση δε θα προβλέψει αν κάποιος σκοτώσει τη γυναίκα του, ή αν αποφασίσει να βλάψει τον εαυτό του διακόπτοντας τη φαρμακευτική του αγωγή ή κάνοντας χρήση ναρκωτικών. Αν μπορεί να το κάνει αυτό, μάλλον θα μιλάμε για μια ολοκληρωτικού τύπου διαδικασία, που θα μπορεί να στιγματίσει ανεξίτηλα ανθρώπους και να καταστρέψει ζωές και υπολήψεις. Παραγνωρίζει βέβαια εντελώς ότι αντίστοιχες καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές καταγράφονται σε εργαζόμενους όλων των κλάδων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Φυσικά, από ένα τέτοιο άρθρο δεν θα μπορούσε να λείπει η παιδοφιλία και η σεξουαλική παρενόχληση. Η συντάκτης αναφέρεται στη δήθεν ατιμωρησία των παιδόφιλων και στο διεφθαρμένο καθεστώς που τους στηρίζει. Τι ξεχνάει; Ξεχνάει να πει ότι το εκπαιδευτικό κίνημα ποτέ δεν υπερασπίστηκε τέτοιες περιπτώσεις και ότι το υπάρχον πλαίσιο προβλέπει την αντιμετώπισή του. Και θα τολμήσουμε να πούμε και κόντρα στο ρεύμα, ότι ξεχνάει επίσης να πει ότι και η συκοφάντηση, ή η καταστροφή της ζωής και της υπόληψης ενός ανθρώπου είναι και αυτές μέσα στη ζωή. Κοινώς, ότι είναι μια κατάκτηση του πολιτισμού μας, το ότι για να είναι ένοχος κάποιος δεν φτάνει η καταγγελία, αλλά χρειάζεται κα η απόδειξη του εγκλήματος… Μία από τις κλασικές συμβουλές που δίνεται, άλλωστε, στα αγγλοσαξονικά παιδαγωγικά εγχειρίδια είναι ότι ο καθηγητής δεν πρέπει να αγγίζει τους μαθητές του, ιδίως του άλλου φύλου, στην πλάτη για να μην βρεθεί κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση, πράγμα που δείχνει πόσο περίπλοκα είναι μερικά θέματα.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα άρθρο που προσπαθεί να διεγείρει τους φόβους των γονιών και να πατήσει πάνω στις διαδεδομένες προκαταλήψεις προκειμένου να υπερασπίσει την κυρίαρχη πολιτική. Επειδή κανείς δε θα ήθελε έναν ψυχοπαθή καθηγητή για τα παιδιά του, ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε έναν παιδόφιλο ή γενικότερα να βλάψει τα παιδιά του, πρέπει να παρθούν μέτρα. Ως πανάκεια για όλα αυτά προτείνεται η αξιολόγηση που θα ξετρυπώσει τους πανούργους ψυχοπαθής και θα προστατεύσει τα παιδιά μας. Στο ίδιο πλαίσιο η πολιτική της Τρόικας που ζητάει απολύσεις και στη δημόσια εκπαίδευση, όχι μόνο εξωραΐζεται, αλλά λίγο πολύ παρουσιάζεται ως πολιτική κοινωνικά επιβεβλημένη που διορθώνει τις στρεβλώσεις των περασμένων δεκαετιών. Η συντάκτης του άρθρου είναι προφανέστατο  ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, σαν αυτή που εκτελεί η πλειοψηφία των ΜΜΕ την εποχή του Μνημονίου και ως εκ τούτου έχει αυξηθεί κατακόρυφα η αναξιοπιστία τους. Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το δημόσιο σχολείο, που δεν κινδυνεύει από τους εκπαιδευτικούς, αλλά από τις κάθε λογής τρόικες, σε συνεργασία με τα σωματεία του τύπου, απ’ τα οποία ζητάμε να καταδικάσουν και να απομονώσουν τέτοιες πρακτικές και να αγωνιστούμε μαζί για τη δημόσια παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα, την ανεξαρτησία της ενημέρωσης και την ίδια τη δημοκρατία.

ΑΘΗΝΑ, 11/12/2012

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Αναδημοσίευση από http://tsak-giorgis.blogspot.gr

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Πόση αξία έχει για τους κρατούντες η πιθανότητα να χάσουν αύριο δύο (ακόμη) άνθρωποι τη δουλειά τους, το ψωμί τους;

Αυτοί που καταδικάζουν ένα ολόκληρο λαό σε ζωή χωρίς αξιοπρέπεια παραπέμπουν δυο δασκάλους για «αναξιοπρεπή, ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας» (Νόμος 4057, άρθ. 107, παρ. 1, εδαφ. ε). Δυο δασκάλους, γιατί ο Θανάσης Αγαπητός και ο Ηλίας Σμήλιος δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από δάσκαλοι, από εργαζόμενοι που δε συμμετείχαν με κανένα τρόπο στη νομή της εξουσίας και δεν προσποριστήκαν τίποτα (ούτε πλούτο ούτε χλιδή) απ’ όλα αυτά  που οι κατέχοντες την εξουσία νέμονται…
Παραπέμπονται “διότι δε συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις”, να κάνουν τη δουλίτσα τους, να κάτσουν στο σπιτάκι τους, να δεχτούν ως μοίρα τους τη μίζερη ζωή που μας ορίζουν ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, το κεφάλαιο με τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του (Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Ευρωζώνη) και δοσίλογες κυβερνήσεις.
Ζωή μισή, ζωή σκυφτή, ζωή υποταγμένη…

Αναξιοπρέπεια η συμμετοχή μας στην “Παρέλαση του Λαού” πέρυσι την 28η του Οκτώβρη (για το Θανάση και η υπόθεση με το Φούχτελ και το Γερμανό πρόξενο), όταν μαζί με χιλιάδες ανθρώπους φωνάξαμε “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73” και ”Η Ιστορία γράφεται με Ανυπακοή, Αγώνες-Ρήξη-Ανατροπή”, «καταλάβαμε το οδόστρωμα», και συμβάλαμε κι εμείς στη μετά από λίγες μέρες πτώση της δοσίλογης κυβέρνησης Παπανδρέου. Κι αν αυτοί που ’ταν πάνω στην εξέδρα (…κάτω από το γερμανικό προξενείο της Θεσ/νίκης) δεν τ’ άντεχαν, για μας ήταν μια από τις ομορφότερες αφηγήσεις της ζωής μας.

Μας διώκουν (σήμερα εμάς, αύριο κάποιους άλλους…) γιατί, παρά την απαγόρευσή τους, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Και το όνειρό μας είναι ίδιο με εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και νέων σ’ αυτή τη χώρα. Είναι πολύχρωμο, είναι πολύβουο, είναι γεμάτο ζωή! Γι αυτό το φοβούνται… Γιατί το δικό μας όνειρο είναι ο δικός τους εφιάλτης!

Μας διώκουν για να φοβίσουν, να υποτάξουν την κοινωνική πλειοψηφία, γιατί ακριβώς φοβούνται οι ίδιοι. Όχι εμάς αλλά όλους αυτούς που αύριο θα’ναι στο δρόμο και στην εξουσία τους …θα δώσουν δρόμο!

Ακούστε το λοιπόν καλά: Όσες Ε.Δ.Ε., όσα δικαστήρια, όσες διώξεις και να στήσετε, με όπλο μας τη συντροφικότητα, τη συλλογικότητα θα σας απαντάμε. Και το όπλο μας, όλο πιο μαζικό, πιο αποφασιστικό, πιο ισχυρό κερδίζει μάχες. Και στο τέλος εμείς θα πάρουμε τον πόλεμο!
Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ δεν είναι μια απλή στιγμιαία συμπεριφορά. Είναι στάση ζωής! Και πάει παρέα με τα 5Α της ζωής μας:

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΓΩΝΑΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Γι αυτό, όλοι εσείς φορείς της εξουσίας –πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής, υπηρεσιακής αλλά και συνδικαλιστικής
“Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή
μήτε όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι
έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει!”

Ηλίας Ν. Σμήλιος

Φόροι: Το 97% ο λαός, το 3% οι πλουτοκράτες!

Αναδημοσίευση από http://www.alfavita.gr

Αρθρογράφος: 

Νίκος Μπογιόπουλος

Φόροι: Το 97% ο λαός, το 3% οι πλουτοκράτες!

Επί μνημονίων, από τα 191,6 δισ. ευρώ των συνολικών φορολογικών εσόδων, τα Νομικά Πρόσωπα, δηλαδή οι επιχειρήσεις των κεφαλαιοκρατών, έχουν (;) πληρώσει τα 9 δισ. ευρώ...

Δεν ήταν ανάγκη όλη αυτή η παράσταση με το «πολύ σκληρό» φορολογικό νομοσχέδιο ώστε να εμφανιστεί μετά ο Σαμαράς και το νομοσχέδιο από «πολύ σκληρό» να γίνει... απλώς (!) «σκληρό».

Ετσι κι αλλιώς η φορολογική τους πολιτική είναι δεδομένη:

Τα υποζύγια φορολεηλατούνται -

οι πλουτοκράτες φοροαπαλλάσσονται!

Ο κανόνας ισχύει προ μνημονίων, ισχύει επί μνημονίων κι αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί και μετά τα μνημόνια.

Τα στοιχεία είναι συγκεκριμένα και αποκαλυπτικά:

*

α) Την περίοδο 2004 - 2013 (Πίνακας 1) το σύνολο των άμεσων φόρων ανήλθε στα 196,9 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα νομικά πρόσωπα, δηλαδή τα μονοπώλια και οι επιχειρήσεις των κεφαλαιοκρατών, πλήρωσαν μόλις 35,6 δισ. ευρώ (ποσοστό 18%).

Στο σύνολο δε των φορολογικών εσόδων του κράτους, ύψους 467,4 δισ. ευρώ μέσα στη δεκαετία, που περιλαμβάνουν και τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιβαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, η... συμμετοχή των πλουτοκρατών δεν ξεπέρασε το 7,6%.

Μάλιστα, ενδεικτικό της φορολογικής «δικαιοσύνης» είναι ότι από το 2004 σε σύγκριση με το 2013, το ποσοστό της συμμετοχής των κεφαλαιοκρατών στα συνολικά φορολογικά έσοδα έχει μειωθεί κατά τέσσερις σχεδόν φορές (!) και από το 11,9% έχει πέσει στο 3,3%.

*

β) Την περίοδο 2010 - 2013 (Πίνακας 2), την περίοδο δηλαδή των μνημονίων, της κρίσης, των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και των «σκληρών αλλά δίκαιων μέτρων», επί συνόλου άμεσων φόρων ύψους 81,3 δισ. ευρώ, τα Νομικά Πρόσωπα έχουν πληρώσει μόλις 9 δισ. ευρώ (ποσοστό 11,1%).

Οσον αφορά στο σύνολο των φορολογικών εσόδων της ίδιας περιόδου, ύψους 191,6 δισ. ευρώ, οι φόροι ύψους... 9 δισ. ευρώ με τους οποίους «συμμετέχουν» οι πλουτοκράτες, δεν αντιστοιχούν παρά στο 4,7%...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Βασικά σημεία κριτικής-απόρριψης της πρότασης για την Αξιολόγηση που κατέθεσε η Ομάδα Εργασίας του Υπουργείου Παιδείας

«Για ένα σύστημα αξιολόγησης της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου».

 

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

1.   Πίσω από χίλιες δυο «αθώες» έννοιες κρύβεται ένα πολυσύνθετο ασφυκτικό σύστημα αξιολόγησης που επιβεβαιώνει βασικές μας εκτιμήσεις ότι η αξιολόγηση αποτελεί κεντρικό μηχανισμό ανατροπής εργασιακών σχέσων, ιδεολογικής χειραγώγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων εκπαιδευτικών και μαθητών. Ένα οργουελιανό μοντέλο τύπου “big brother”, όπου «όλοι και όλα αξιολογούνται» και στο τέλος πληρώνουν τον ...λογαριασμό οι εκπαιδευτικοί. Ένα μοντέλο νεο – επιθεωρητισμού πολύ πιο αυταρχικό και πολυπλόκαμο από το παλίο του επιθεωρητισμού που τροφοδοτεί αυταπάτες περί συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης της αξιολόγησης και «του διαμορφωτικού και αναπτυξιακού» της χαρακτήρα και γενικότερα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η υποκρισία περισσεύει όταν αναφέρουν ότι «δεν μπορεί να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα», ενώ την ίδια ώρα στιγματίζουν τον ίδιο τον εκπαιδευτικό και το έργο του με τον χαρακτηρισμό «ελλιπές».  Η κατηγοριοποίηση και ο στιγματισμός με κριτήρια που δεν είναι μετρήσιμα και αντικειμενικά δεν είναι τιμωρία; Πολύ περισσότερο που υπάρχει θεσμικό πλαίσιο για σύνδεση μισθού – βαθμού, αλλά και για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

 

2.   Είναι φανερό και αναμενόμενο ότι καθορίζουν ένα πολύ γενικό πλαίσο αξιολόγησης που σταδιακά θα εξειδικεύεται σύμφωνα με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε διεθνές επίπεδο. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ με την αξιολόγηση προχωρούν σε κατηγοριοποίηση με περιγραφικούς χαρακτηρισμούς του εκπαιδευτικού έργου των εκπαιδευτικών: α. ελλιπές, β. επαρκώς, γ. πολύ καλό, δ. εξαιρετικό αποφεύγουν να προσδιορίσουν τις επιπτώσεις: «πετυχημένα» και «αποτυχημένα» σχολεία, βαθμολογική - μισθολογική καθήλωση και απολύσεις. Αφού σε όλα αντιγράφουν τα διεθνή πρότυπα, «ξεχνούν» τις επιπτώσεις που θα ρυθμιστούν ανάλογα με τη συγκυρία ή και αξιοποιώντας το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο π.χ. ενιαίο μισθολόγιο, όπου η βαθμολογική – μισθολογική εξέλιξη εξαρτάται από την αξιολόγηση ή με συγκεκριμένες ρυθμίσεις για εφεδρεία και απόλυση 200.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Εξάλλου αυτές είναι θέμα κυβερνητικής πολιτικής και δε χρειάζεται τώρα μια «επιστημονική ομάδα» εργασίας να καταλήγει σε τέτοιες προτάσεις. Άλλωστε μέχρι τέλος του Νοέμβρη σύμφωνα με δηλώσεις του Υ.ΠΑΙ.Θ.Α.Π. θα διαμορφωθεί το σχετικό Π.Δ. που ασφαλώς θα είναι σκληρότερο, αν και το πιθανότερο είναι να ακολουθηθεί σε μια σταδιακή πορεία η ολοκλήρωση ενός σκληρού νομοθετικού πλέγματος.

 

3.   Ο φόβος του εκπαιδευτικού κινήματος πάνω από το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α.Π. και τους αξιολογητές. Ίσως το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από μια πρώτη ανάγνωση της πρότασης είναι ότι φοβούνται ένα κίνημα αντίστασης των εκπαιδευτικών εναντίον της αξιολόγησης. Γράφουν χαρακτηριστικά για την «ισχυρή κριτική την οποία υπέστη ο θεσμός» του επιθεωρητή  «κυρίως από τους εκπαιδευτικούς και τις Ομοσπονδίες τους». Γι’ αυτό και θρηνούν για «αξιοπρόσεκτες νομοθετικές ρυθμίσεις» που «παραμένουν ανενεργές και στα «χαρτιά». Επιπλέον μας καλούν να συνυπογράψουμε ένα «εκπαιδευτικό συμβόλαιο», να συμβάλουμε στη «διαμόρφωση κουλτούρας αξιολόγησης» -δηλαδή να συναινέσουμε στην υποταγή και πειθάρχηση. Διακηρύσσουν: «Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της αξιολογικής διαδικασίας είναι η αποδοχή της από τους εκπαιδευτικούς.»

 

4.   Προτείνεται σύμφωνα με την κυρίαρχη πρακτική σε διεθνές επίπεδο ένα συνδυαστικό μοντέλο αξιολόγησης : «αυτο-αξιολόγηση, η οποία  γίνεται από συλλογικά όργανα και αφορά στο εκπαιδευτικό έργο των δομών, του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και του εκπαιδευτικού συστήματος, την ιεραρχική εσωτερική αξιολόγηση, που γίνεται από θεσμικά όργανα  και αφορά στο εκπαιδευτικό έργο μονάδων, στελεχών της εκπαίδευσης και εκπαιδευτικών, και την εξωτερική αξιολόγηση, που  γίνεται από  ανεξάρτητη αρχή διασφάλισης της ποιότητας και αφορά στη διασφάλιση της εγκυρότητας, της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας των διαδικασιών αξιολόγησης δομών, στελεχών και εκπαιδευτικών». Από την πρόταση διαφαίνεται η κυριαρχία της « ιεραρχικής εσωτερικής αξιολόγησης» με την έννοια ότι οι εκθέσεις Διευθντή και Σχολικού Συμβούλου συνεπάγονται συγκεκριμένες επιπτώσεις για τους εκπαιδευτικούς.

 

5.   Ο εκπαιδευτικός «αξιολογείται» ουσιαστικά από τον Σχολικό Σύμβουλο και τον Διευθυντή του σχολείου που συντάσσουν Εκθέσεις Υπηρεσίας, Ατομικές Εκθέσεις (Πεδία, Τομείς  & κριτήρια ποιότητας).

 

6.   Ο διευθυντής του σχολείου συντάσσει έκθεση για το «(υπηρεσιακό/ επαγγελματικό) διοικητικό έργο από τον Διευθυντή του σχολείου (Ατομικός φάκελος + Έκθεση αυτοαξιολόγησης Σχολικής Μονάδας,ως πειστήριο για τo έργο του + Έκθεση Διευθυντή σχολείου). (...)Η κρίση γίνεται κατ΄ έτος ή ανά διετία με ατομική έκθεση αξιολόγησης στο τέλος του σχολικού έτους».

 

Προσέξτε και αυτό: «Έκτακτη αξιολογική κρίση μπορεί να πραγματοποιηθεί για λόγους που εκτιμά η υπηρεσία ή ο εκπαιδευτικός». 

 

«Ένας εκπαιδευτικός αξιολογείται τουλάχιστον ανά διετία ως προς την υπηρεσιακή του συνέπεια και επάρκεια από τον Διευθυντή του σχολείου όπου εργάζεται. Από τον Σχολικό Σύμβουλο αξιολογείται ανά τετραετία....»

 

7.  Ο σχολικός σύμβουλος συντάσσει έκθεση «για το παιδαγωγικό/διδακτικό έργο (Ατομικός φάκελος + Έκθεση αυταξιολόγησης Σχολικής Μονάδας,ως πειστήριο για τo έργο του + Έκθεση Σχολικού Συμβούλου)».

 

Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού διακρίνεται σε: α) ετήσια και β)περιοδική. 

 

Η «τελική αξιολογική έκθεση» συντάσσεται από τον Σχολικό Σύμβουλο. «Χρησιμοποιείται περιγραφική κλίμακα, η οποία χαρακτηρίζει τον τρόπο επιτέλεσης του έργου τους (ελλιπώς, επαρκώς, πολύ καλά, εξαιρετικά).

 

8.Οι εκπαιδευτικοί των οποίων το έργο αξιολογείται ως «επαρκές» είναι προακτέοι.  

 

Οι εκπαιδευτικοί το έργο των οποίων έχει αξιολογηθεί ως «ελλιπές» σε κάποιο πεδίο, παρακολουθούν ενισχυτικό/διαμορφωτικό πρόγραμμα επιμόρφωσης και η αξιολόγησή τους στο συγκεκριμένο πεδίο επαναλαμβάνεται το επόμενο έτος». Με άλλα λόγια υποχρεώνονται σε μια διαδικασία κρατικής επιμόρφωσης – συμμόρφωσης που δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών και των μαθητών, αλλά με τις ανάγκες ενός εκπαιδευτικού συστήματος που υπηρετεί την καπιταλιστική κοινωνία. 

 

9.Πεδία, Τομείς και Κριτήρια της Ποιότητας του Εκπαιδευτικού Έργου                                                                                                                                           

 

Α. Πεδίο 1ο: Εκπαιδευτικό Περιβάλλον:  (α) Διαπροσωπικές Σχέσεις και Προσδοκίες, (β) Παιδαγωγικό Κλίμα και (γ)  Οργάνωση της σχολικής Τάξης

 

Β. Πεδίο 2ο: Σχεδιασμός, Προγραμματισμός και Προετοιμασία Διδασκαλίας: (α) Μαθητής,  (β) Στόχοι και Περιεχόμενο και (γ) Διδακτικές Ενέργειες και Εκπαιδευτικά Μέσα

 

Γ. Πεδίο 3ο: Διεξαγωγή και Αξιολόγηση Διδασκαλίας: (α) Προετοιμασία των Μαθητών για τη Διδασκαλία, (β) Διδακτικές Ενέργειες και Εκπαιδευτικά Μέσα, (γ) Μαθησιακές Ενέργειες και (δ) Εμπέδωση και Αξιολόγηση της Νέας Γνώσης

 

Δ. Πεδίο 4ο: Υπηρεσιακή Συνέπεια και Επάρκεια: (α)  Τυπικές Υπαλληλικές Υποχρεώσεις,   (β) Συμμετοχή στη Λειτουργία της Σχολικής Μονάδας και (γ) Συνεργασία με Γονείς και Φορείς

 

Ε. Πεδίο 5ο: Τυπικά Προσόντα και Επιστημονική και Επαγγελματική Ανάπτυξη: (α) Τυπικά Προσόντα και Επιστημονική Ανάπτυξη και   (β) Επαγγελματική Ανάπτυξη.

 

10. «Ο Διευθυντής του σχολείου αξιολογεί το Πεδίο 4, την «υπαλληλική  συνέπεια και επάρκεια» του εκπαιδευτικού. Ο Σχολικός Σύμβουλος αξιολογεί τα υπόλοιπα τέσσερα πεδία, εκ των οποίων τα Πεδία 1 και 3, κατά το μεγάλο μέρος τους, με βάση την άμεση παρακολούθηση και τα υπόλοιπα των εν λόγω Πεδίων καθώς και τα Πεδία 2 και 5 με βάση τη συζήτησή του με τον εκπαιδευτικό και τα αντίστοιχα τεκμήρια (π.χ. πρακτικά συλλόγου διδασκόντων, βεβαιώσεις , στοιχεία ατομικού φακέλου κ.λπ.). Στοιχεία ανάλογα και προσωπικές εκτιμήσεις για την ποιότητα του έργου του μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να καταθέσει και ο ίδιος ο εκπαιδευτικός, συμπληρώνοντας την ίδια εσχάρα (φόρμα) που χρησιμοποιεί και ο αξιολογητής».

 

11. Όταν ένας εκπαιδευτικός αξιολογείται  από τον Σχολικό Σύμβουλο, τότε μετέχει στις παρακάτω φάσεις:

 

Α. Προ-αξιολογική φάση, όπου ο Σχολικός Σύμβουλος με τον εκπαιδευτικό συζητούν, προγραμματίζουν και προετοιμάζουν την παρακολούθηση των διδασκαλιών και  διευκρινίζονται πλήρως τα τυπικά θέματα (π.χ. ώρα, μέρα, τάξη, μάθημα) ...

 

Β. Φάση παρακολούθησης διδασκαλιών και αξιολόγησης...

 

Γ. Φάση μετα-αξιολογικής συζήτησης και αναστοχασμού...

 

12.  Όλα μετριούνται με βάση τους νόμους της αγοράς

 

Ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Η λογική αυτή οδηγεί στην εφαρμογή μοντέλων αξιολόγησης και ελέγχου με «πιστοποιητικά ποιότητας» σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας και του εμπορίου.

 

Επιδιώκει να επικυρωθούν ως αντικειμενικά μετρήσιμα στοιχεία της προσωπικότητας και νοητικές λειτουργίες των υποκειμένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως η διδακτική ή μαθησιακή ικανότητα, η πνευματική και επιστημονική συγκρότηση, η ικανότητα επικοινωνίας και ο τρόπος συμπεριφοράς, οι ιδέες, η φαντασία, η πρωτοβουλία κ.ά. Όμως αυτή η μέτρηση των ανθρώπινων διανοητικών λειτουργιών γίνεται με βάση τις αρχές και τους στόχους του σχολείου της αγοράς. 

 

Πέρα από τους μύθους της εξουσίας, η αλήθεια είναι ότι η επιστημονική συγκρότηση, η παιδαγωγική κατάρτιση και η διδακτική ικανότητα δεν είναι ποσοτικά μεγέθη που μπορούν να μετρηθούν. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν μέθοδοι ή κριτήρια «αντικειμενικά» και «αξιοκρατικά».

 

13. «Το  θετικό Εκπαιδευτικό Περιβάλλον  είναι κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού» γράφουν οι κρατικοί «σοφοί» μας. Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους. Ξέρουν άλλα ως υπηρέτες της κρατικής εξουσίας δεν αναφέρουν ότι ο αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, αναλυτικά προγράμματα, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. 

 

«Το να κατηγορούμε τους καθηγητές για τα άσχημα αποτελέσματα στα τεστ, σε αστικά σχολεία με υψηλά ποσοστά φτωχών και σαφώς μη προνομιούχων μαθητών, καταγόμενων από κακόφημες περιοχές και προερχόμενων από διαλυμένες οικογένειες, είναι σα να κατηγορούμε έναν αγρότη, επειδή είχε κακή συγκομιδή μετά από περίοδο ξηρασίας. Είναι σα να κατηγορούμε έναν οδηγό λεωφορείου επειδή δεν τήρησε τα δρομολόγια, ενώ μεγάλο μέρος της διαδρομής που έπρεπε να διανύσει ήταν πλημμυρισμένη».(Paul Street, Χτυπώντας το Νεοφιλελευθερισμό στο Σικάγο). 

 

14. Θέλουν αντια – αυταρχικό “super man” δάσκαλο σε αυταρχικό σχολείο!

 

Σε ένα σχολείο αυταρχικό που βασίζεται στις τιμωρίες, την κατηγοριοποίηση και τον αποκλεισμό θέλουν τον κακοπληρωμένο εκπαιδευτικό από θέση δημόσιου υπαλλήλου που στερείται θεσμικά κάθε δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών για την ανατροπή αυτών των συνθηκών, να είναι στην τάξη ένας “super man” και αντιαυταρχικός, στην ουσία ο μεγάλος «ένοχος» για την αδυναμία του κράτους και του σχολείου να ικανοποήσουν τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών,: Έτσι: «εμπεδώνει δημοκρατικό στυλ επικοινωνίας και επίλυσης θεμάτων... υποστήριξη, ενθάρρυνση, υψηλές προσδοκίες, δημοκρατικό στιλ συλλογικές αποφάσεις, ενθαρρύνει κλίμα συλλογικότητας και πρωτοβουλίας, την ανάληψη  ομαδικών πρωτοβουλιών για την οργάνωση εκδηλώσεων και δράσεων για την επίλυση προβλημάτων και τη μελέτη θεμάτων... Συμμετέχει σε πρόγραμμα κοινωνικο-συναισθηματικού προσανατολισμού, όπως π.χ. πρόγραμμα για τη σχολική βία: Μετέχει ενεργά και στηρίζει με το έργο του το διοικητικό έργο της σχολικής μονάδας, μετέχοντας σε επιτροπές που αναλαμβάνουν  δράσεις προς όφελος της σχολικής μονάδας» Μα πάνω από όλα πειθήνιος και υπάκουος».

 

Mε δεδομένο, λοιπόν, ότι ορίζονται με κάθε λεπτομέρεια οι προδιαγραφές της διδακτικής μεθοδολογίας και τα πλαίσια, οι κατευθύνσεις και οι ενέργειες υποστήριξής της, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει το ρόλο ελέγχου και συμμόρφωσης του εκπαιδευτικού και αποτελεί δείκτη ευθυγράμμισης σ' αυτές τις προδιαγραφές. Το κράτος ζητάει την παθητική τους υποστήριξη και την τήρηση του τύπου, δηλαδή, την εφαρμογή της επίσημα προτεινόμενης μεθόδου, τεχνικής μετάδοσης της σχολικής γνώσης. Mε άλλα λόγια, μέσα από τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες ελέγχου των εκπαιδευτικών υλοποιείται μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή και μια αντίληψη για την ιδεολογική χειραγώγηση του εκπαιδευτικού, με την επιβολή μιας κρατικής διδακτικής. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι σύμφωνα με τα νεότερα επιστημονικά πορίσματα γίνεται ευρύτερα αποδεκτή η αλήθεια: «Δεν υπάρχει κώδικας διδασκαλίας που να μπορεί να εφαρμοστεί παντού με τα ίδια αποτελέσματα, ούτε μπορεί να εξακριβωθεί επιστημονικά ποια διδασκαλία αποδίδει περισσότερο». 

 

Όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε ότι εργαζόμαστε σε κινούμενη άμμο. Το υλικό μας αλλάζει από μέρα σε μέρα, από τμήμα σε τμήμα, από ώρα σε ώρα. Μόνο ανίδεοι ή υποκινούμενοι από σκοπιμότητα μπορούν να αναιρέσουν αυτές τις αλήθειες. H εκπαιδευτική διαδικασία και ο εκπαιδευτικός δεν μπορούν να διασπαστούν σε επιμέρους αξιολογούμενα στοιχεία και να μετρηθούν μέσα από 2 - 3 επισκέψεις του Σχολικού Συμβούλου στην τάξη ή από τη συμμετοχή σε σεμινάρια κ.λπ. H εκπαιδευτική διαδικασία έχει χαρακτήρα δυναμικό και όχι στατικό, επηρεάζεται από πλείστους όσους κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς παράγοντες και άρα δεν μπορεί να διασπαστεί και να μετρηθεί.

 

15. Δεν είναι μια διαδικασία που οδηγεί στη βελτίωση της ποιότητας της εκαπαίδευσης. Διατυμπανίζουν: «Η αξιολόγηση έχει διαπιστωτικό, διαμορφωτικό, παιδαγωγικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα. ....Σκοπός του προτεινόμενου συστήματος αξιολόγησης είναι η βελτίωση της  ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου στις εκπαιδευτικές δομές και στα σχολεία της χώρας. που αποσκοπεί, διά της κριτικής και του αναστοχασμού στη βελτίωση του προσφερόμενου εκπαιδευτικού έργου από τα σύνολα και τα άτομα που εμπλέκονται/συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία». Από τη συζήτηση για την αξιολόγηση και την ποιότητα της εκπαίδευσης εξοβελίζεται το ερώτημα «ποιος έχει την εξουσία» στην εκπαίδευση και την κοινωνία, ποιος καθορίζει τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, ποιος οργανώνει τις εξετάσεις, ποιος φτιάχνει την εκπαιδευτική νομοθεσία, ποια είναι η συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε όλα αυτά. Για την κυρίαρχη τάξη «ποιότητα στην εκπαίδευση σημαίνει εύρυθμη λειτουργία του σχολείου της αγοράς που μεταδίδει μονομερείς ιδεολογικά γνώσεις από το ¨κρυφό σχολείο¨μέχρι τον ... «συνωστισμό της Σμύρνης».

 

Την ώρα που οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκαίδευση είναι μόλις 225! και οι δαπάνες για την παιδεία κάθε χρόνο περικόπτονται φτάνοντας για το 2012 στο 2,51 % του ΑΕΠ μειωμένες κατά 1 δις 280 εκ. ευρώ είναι πρόκληση οι «σοφοί» του κράτους να μιλούν για «ποιότητα στην εκπαίδευση» Η αξιολόγηση όχι μόνο δεν έρχεται να συμβάλλει στη στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας , όπως διατείνονται οι κρατικοί μύθοι αλλά την υπονομεύει ανοιχτά. Αποτελεί βασικό εργαλείο για τη συρρίκνωση του σχολικού δικτύου, την κατηγοριοποίηση των σχολείων σε «καλά» και «κακά», την ταξική διαφοροποίηση του μαθητικού πληθυσμού και την ένταση της ιδεολογικής και επιλεκτικής λειτουργίας της εκπαίδευσης. 

 

16. Όλα όσα αναφέρονται για δημοκρατικό –  συμμετοχικό μοντέλο, «εκπαιδευτικό συμβόλαιο» και τόσα άλλα ηχηρά, όπως: «Η οργάνωση και η λειτουργία του σχολείου βασίζεται στη διαμόρφωση ενός συμμετοχικού, συλλογικού και συνεργατικού πλαισίου εργασίας όλων των παραγόντων της σχολικής μονάδας», αφορούν τη «λογική» της «Έκθεσης ιδεών» και όχι την κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα. Όλα αυτά δεν απαντούν στο βασικό πολλαπλό ερώτημα: ποιος ασκεί την εξουσία – ποιος – ποιον – τι – πώς και γιατί αξιολογεί; Ποιος καθορίζει τους «εθνικούς στόχους» και τα «κριτήρια»; Με άλλα λόγια η εκπαίδευση στο καπιταλιστικό νσύστημα δε λειτουργεί για το «κοινό καλό», ούτε η σχολική γνώση είναι «ουδέτερη». Σε ένα ιεραρχικό – ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα  η αξιολόγηση δεν μπορεί παρά να είναι ιεραρχική – συμμορφωτική, συμπυκνώνει την ανισότητα διασφαλίζοντας τον ταξικό του ρόλο. Με άλλα λόγια μια αυταρχική πολιτική εξουσία μέσα από ένα ιεραρχικό, αυταρχικό άκρως κομματικοποιμένο διοικητικό μηχανισμό που λειτουργεί στη βάση των πελατειακών σχέσεων, της αναξιοκρατίας, της ρεμούλας και της διαφθοράς επιβάλλει το πλαίσιο της αξιολόγησης αποβλέποντας στην ιδεολογική χειραγώγηση – πειθάρχηση εκπαιδευτικών και μαθητών για να λειτουργεί η εκπαίδευση με βάση τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. 

 

17. Oι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε δικαίωμα να αντισταθούν στον ασφυκτικό έλεγχο του νεο-επιθεωρητισμού, όπως διανθίζεται με τα μέτρα και τους δείκτες σύμφωνα με τα πρότυπα της «ελεύθερης αγοράς». Γιατί «ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός). Καμιά συμμετοχή σε διαβουλεύσεις και άλλες διαδιακασίες που εξωραϊζουν το αυταρχικό πρόσωπο μιας αδίστακτης εξουσίας που δια πυρός και σιδήρου υλοποιεί μια πολιτική εξαθλίωσης του λαού και κονιορτοποίησης δικαιωμάτων και κατακτήσεων ολόκληρου αιώνα.

 

Παραφράζοντας τον Δ. Γληνό θα χαρακτηρίζαμε την αξιολόγηση ως τον «άταφο νεκρό» της εκπαίδευσης. Αν η κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το κεφάλαιο θέλουν να πιστεύουν στη νεκρανάσταση για να οικοδομήσουν το σχολείο της αγοράς πάνω στα ερείπια του δημόσιου σχολείου, εμείς έχουμε κάθε λόγο να την θάψουμε όσο πιο βαθιά γίνεται.

 

Τώρα, οφείλουμε  απέναντι στο «νέο» σχολείο των δεξιοτήτων, της κατακερματισμένης γνώσης,της αγοράς, της εγκατάλειψης και της υποταγής, να προβάλλουμε το όραμά μας  για ένα άλλο σχολείο. Πραγματικά δημόσιο και δωρεάν που να ανταποκρίνεται στην ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύπτει τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας, να τους χρησιμοποιεί για να καλυτερέψει την ανθρώπινη ζωή, που να δημιουργεί δημοκρατικά ελεύθερες προσωπικότητες, ανθρώπους που να μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται τη διαφορετικότητα και να δουλεύουν συλλογικά για την προσωπική, αλλά και κοινωνική απελευθέρωση και ευτυχία.  

 

 

 

* O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκαπίδευσης» και του Δ.Σ. του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. της Ο.Λ.Μ.Ε.