Αξιολόγηση - Χειραγώγηση των Εκπαιδευτικών και Κατάλυση του Κοινωνικού Αγαθού της Παιδείας

Σύνταγμα της Ελλάδας, Αρθρο16 «Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες, η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους»

Το δικαίωμα στην Παιδεία αποτελεί αναμφισβήτητα κορυφαίο κοινωνικό δικαίωμα, η διασφάλιση του οποίου αποτελεί δείκτη πολιτισμού και ύπαρξης κοινωνικού κράτους σε μια δημοκρατική χώρα.

Η τρικομματική κυβέρνηση της κοινωνικής συμφοράς, σε αγαστή σύμπνοια με τους μέντορες των μνημονίων, περιφρονώντας βασικές αρχές του Συντάγματος και καταπατώντας τα δικαιώματα του λαού αυτής της χώρας, με τις πολιτικές της έχει στοχοποιήσει το δημόσιο σχολείο και τους εκπαιδευτικούς, και, ας μην εθελοτυφλούμε, τα ίδια τα παιδιά μας.

Σε εφαρμογή των όσων προβλέπονται από το νόμο 4024/2011, και έχοντας ήδη στρώσει το δρόμο με τα προσκείμενα σ’ αυτήν ΜΜΕ-διάβαζε παραπληροφόρησης- προωθεί Προεδρικό Διάταγμα για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού, μέσα από την οποία επιδιώκει τάχα «τη βελτίωση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της εκπαίδευσης», σύμφωνα με την αγοραία ρητορική των νεοφιλελεύθερων θεωρητικών του «ανταγωνιστικού σχολείου».

Η πολιτική της κυβέρνησης σχετικά με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αν και παλαιάς δικομματικής κοπής, δεν είναι τυχαίο ότι νεκρανασταίνεται σήμερα. Την επικαιροποιούν οι βάρβαρες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, που οι συμπράττοντες στην παρούσα κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» συνδιαμορφώνουν παρά την κοινωνική κατακραυγή.

Ενεργοποιούν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, χωρίς, φυσικά, να «αξιολογήσουν» τις δικές τους καθοριστικές ευθύνες για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στη Δημόσια Εκπαίδευση: Σχολεία που λειτουργούν με ελάχιστους οικονομικούς πόρους, με δεκάδες κενά εκπαιδευτικών και συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, με περικοπές προγραμμάτων σπουδών και με ανάθεση υποχρεωτικών υπερωριών στους εκπαιδευτικούς, με άθλιες κτηριακές και τεχνολογικές υποδομές, με 30αρια τμήματα μαθητών και προγράμματα σπουδών, που οδηγούν στην κατάρτιση αλλά όχι στη μόρφωση του μαθητή, με μαθητές που κρυώνουν και υποσιτίζονται και εκπαιδευτικούς σε ταπείνωση και οικονομική εξαθλίωση.

Ας τολμήσει το Υπουργείο Παιδείας να αξιολογήσει πρώτα και κύρια και να θέσει σε δημόσια διαβούλευση τί προσέφεραν στο μαθητή και πόσο κόστισαν στην ελληνική οικογένεια οι αλλεπάλληλες αλλαγές του στα προγράμματα σπουδών και στον σχεδιασμό των σχολείων, οι αλλεπάλληλες αλλαγές στην ταλαίπωρη Τεχνική Εκπαίδευση με τα μηδενικά μέσα και εφόδια για την εκπαίδευση των μαθητών της, η κατάργηση της Ενισχυτικής Διδασκαλίας και της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, οι αλλεπάλληλες, αλλοπρόσαλλες αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και στη βαθμολόγηση των μαθητών.

Η υποβάθμιση όμως του δημόσιου σχολείου για το Υπουργείο Παιδείας δεν οφείλεται παρά μόνον στο μάχιμο εκπαιδευτικό, που η αξιολόγησή του σε παιδαγωγικό και διοικητικό επίπεδο αποτελεί την «πανάκεια» για τη βελτίωση της εκπαίδευσης. Ο εκπαιδευτικός θα αξιολογηθεί παιδαγωγικά από το σχολικό σύμβουλο της ειδικότητάς του και διοικητικά από τον εκάστοτε διευθυντή του.

Ας δούμε ποια είναι τα θεσμικά όργανα που θα αξιολογήσουν το συνάδελφό τους, ποιος είναι καθένας από αυτούς και ποια η πορεία και προσφορά του στην Εκπαίδευση, πώς και με ποια εχέγγυα και κριτήρια εξελέγησαν οι ίδιοι. Ας δούμε ποιά επιμόρφωση προσφέρθηκε στον εκπαιδευτικό στη διάρκεια εκπαίδευσης της σταδιοδρομίας του, τόσο στο επιστημονικό του πεδίο, όσο και σε επίπεδο παιδαγωγικής προσαρμοσμένης κάθε φορά στα νέα κοινωνικά δεδομένα και τη νέα σύνθεση του ελληνικού σχολείου.

Ας δούμε ποιό είναι σήμερα το καθεστώς που επέβαλε ή διατηρεί η παρούσα κυβέρνηση σε σχέση με τις εκπαιδευτικές άδειες των εκπαιδευτικών για την αναβάθμιση των επιστημονικών τους γνώσεων. Ας δούμε ποια καινούρια σχολικά βιβλία προσέφερε το Υπουργείο Παιδείας ή «φωτοτυπίες» ως υλικό διδασκαλίας και εκπαίδευσης εκπαιδευτικών και μαθητών. Ας δούμε ποιες υλικοτεχνικές υποδομές προσφέρθηκαν στο συνάδελφο για την αναβάθμιση της καθημερινής διδασκαλίας του.

Και βέβαια η αξιολόγηση όπως σχεδιάζεται από το υπουργείο δεν σταματά στην περιβόητη «αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας». Η προωθούμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν στρώνει μόνο το δρόμο στη μισθολογική καθήλωση των εκπαιδευτικών, στο όνομα της εξόφλησης των δανείων της χώρας, αλλά και στην απόλυση του εκπαιδευτικού, όταν οι «εγνωσμένων πολιτικών-εκπαιδευτικών φρονημάτων» αξιολογητές του τον θεωρήσουν «ανεπαρκή»(;) για δεύτερη φορά.

Ταυτόχρονα και παράλληλα με το ήδη εφαρμοζόμενο νέο Πειθαρχικό Δίκαιο των Δημοσίων Υπαλλήλων, το οποίο καταργεί βασικές αρχές του Συνταγματικού και Ποινικού Δικαίου της χώρας, το Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει να χειραγωγήσει τον εκπαιδευτικό: από δάσκαλος του πνεύματος και της ψυχής των μαθητών καταντά ένας σκυμμένος, φοβισμένος υπάλληλος, πρόθυμος να εξυπηρετήσει αυτό που η οικονομία της αγοράς θέλει να προσφέρει στους αυριανούς πολίτες της χώρας, ένα μάθημα πιστής εφαρμογής όσων αποφασίζουν άλλοι ερήμην και εις βάρος του λειτουργήματός του.

Το Υπουργείο κτυπά επίσης το κυρίαρχο όργανο του σχολείου, το Σύλλογο Διδασκόντων και αναδεικνύει σε κυρίαρχο όργανο το διευθυντή - manager, κατά τα αγοραία πρότυπα αξιολόγησης των διευθυντών των επιχειρήσεων και όχι των σχολικών μονάδων.

Στην πραγματικότητα η αξιολόγηση όπως αυτή που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας δεν είναι παρά το όχημα για να χτυπηθεί ό,τι απέμεινε από το δημόσιο δωρεάν σχολείο, αυτό που σπούδασε πολλούς από αυτούς που σήμερα μας τυραννούν και επιδιώκου την κατάλυσή του. Το ζητούμενο για το Υπουργείο δεν είναι ένα δημόσιο σχολείο που θα αμβλύνει τις κραυγαλέες πλέον κοινωνικές ανισότητες. Αντίθετα θέλει να ρίξει στο κοινωνικό περιθώριο και να οδηγήσει εκτός σχολείου τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, όπως ήδη συμβαίνει σε όσες χώρες εφαρμόστηκε η νεοφιλελεύθερης έμπνευσης αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων. Στόχος του Υπουργείου Παιδείας είναι η ενδυνάμωση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και η επέκταση της παραπαιδείας σε όλες τις βαθμίδες, ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος, που αποτελεί συνταγματική υποχρέωση των κυβερνήσεων αλλά στοιχίζει και δεν αποφέρει κέρδη στους εκλεκτούς του συστήματος.

Οι εκπαιδευτικοί δεν θα γίνουν το άλλοθι για τη συρρίκνωση του δημόσιου σχολείου. Η ΟΛΜΕ και το ΚΕΜΕΤΕ έχουν καταθέσει προτάσεις για τη στήριξη του δύσκολου έργου του εκπαιδευτικού. Η τρικομματική κυβέρνηση, αν ήθελε να αφουγκραστεί την υπαρξιακή αγωνία της σχολικής κοινότητας, σ αυτήν την αδήριτη ανάγκη στήριξης θα έπρεπε να απαντήσει.

Oι θέσεις τις οποίες διαμόρφωσε η ΟΛΜΕ για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου ήδη από το 8ο Συνέδριό της συναντούν ευρύτατη αποδοχή και επιβεβαιώνονται από τα πορίσματα των ευρωπαϊκών συνδικάτων και του Συμβουλίου της Eυρώπης (Δελτίο OΛME, τεύχος 618, Φεβρουάριος ’91). Σύμφωνα με την απόφαση του 8ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ,

«η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου στοχεύει στην αναμόρφωση της σχολικής ζωής σε μία κατεύθυνση χειραφέτησης των δρωσών κοινωνικών δυνάμεων, στον εκδημοκρατισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, στη μορφωτική – παιδαγωγική ενίσχυση της εκπαιδευτικής πράξης, στη διαρκή επιστημονική ανανέωση του γνωστικού περιεχομένου, στην κοινωνιολογική αποτίμηση της εκπαιδευτικής λειτουργίας, στην προώθηση των στόχων του κλάδου μας. .. .οι θέσεις συνδέονται με τη συνολική επανεξέταση και διαπραγμάτευση του πλαισίου που ρυθμίζει το περιεχόμενο, την οργάνωση και τη διοίκηση του εκπαιδευτικού συστήματος. Στα πλαίσια αυτής της συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης, αντιλαμβανόμαστε την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού ως μία διαδικασία αποκεντρωμένη και συλλογική, στα πλαίσια της σχολικής μονάδας. Kάθε σχολείο αποτελεί ιδιαίτερη εκπαιδευτική μονάδα με ιδιαιτερότητες υποδομής, με τους δικούς της κοινωνικούς και πολιτισμικούς προσδιορισμούς και με τους δικούς της φορείς, που συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.» 

Οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται ήδη καθημερινά από το περιβάλλον του σχολείου και, κατά κύριο λόγο, από τους μαθητές/τριές τους. Επιπλέον αυτό που θα έπρεπε να γνωρίζουν οι κρατούντες, αν είχαν σχέση με τη σχολική ζωή, είναι ότι εδώ και χρόνια το δημόσιο σχολείο υπάρχει και εκπληρώνει τον κοινωνικό-μορφωτικό του ρόλο αποκλειστικά και μόνο χάρη στον πατριωτισμό των κακοπληρωμένων-κατασυκοφαντημένων εκπαιδευτικών, που καθημερινά δίνουν την ψυχή τους στους μαθητές τους.

ΦΙΡΙΠΗ Ε. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 

ΑΙΡΕΤΟΣ ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 

Εκπρ. ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Μαρξισμός και Ελεύθερο Λογισμικό

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος του δοκιμίου του Raoul Victor που δημοσιεύθηκε στη λίστα του oekonux και μετέφρασε στην ελληνική γλώσσα ο Δημήτρης Παλαιοκώστας.

Θα ασχοληθώ με τρία ερωτήματα Σε ποιο βαθμό ο Μαρξισμός επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα του ελεύθερου λογισμικού; Σε ποιο βαθμό ο Μαρξισμός αμφισβητείται από αυτή την πραγματικότητα; Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της πάλης των τάξεων και του ελεύθερου λογισμικού;

Αρχικά θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σε ότι αφορά το νόημα που προσδίδω στις έννοιες: Ελεύθερο λογισμικό και Μαρξισμός.

Με τον όρο ελεύθερο λογισμικό αντιλαμβάνομαι μία «ηθική» με συγκεκριμένη στάση απέναντι στο λογισμικό. Καταγράφω τέσσερα χαρακτηριστικά 1. Δεν υπόκειται σε εμπορικές σχέσεις αγοραστή/πωλητή 2. Δεν έχει πατρίδα 3. Η συνεργασία αποτελεί τη βάση της δραστηριότητας 4. Η ικανοποίηση της προσφοράς προς την κοινότητα αποτελεί στόχο της παραγωγής

Ο Μαρξισμός είναι σαφώς πιο δύσκολο να κωδικοποιηθεί. Ο Raymond Aron συνήθιζε να λέει ότι ο Μαρξισμός έχει την ιδιαιτερότητα ότι μπορεί να εξηγηθεί σε 5 λεπτά , 5 ώρες , 5 χρόνια ή μισό αιώνα. Εδώ θα ήθελα να κάνω δύο παρατηρήσεις.

Κείμενο της Βόυλας Φιριπή, Αιρετή ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Φιριπή Παρασκευή Θεσσαλονίκη 14.1.2013

Αιρετός ΑΠΥΣΔΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ 

ΠΡΟΣ τα ΔΣ των ΕΛΜΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Συνάδελοι, συναδέλφισσες

Το δημόσιο σχολείο μαζί με τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών βάλλεται συστηματικά μέχρι της τελικής πτώσης τους. Το δημόσιο σχολείο, που μόρφωσε αυτούς που μας κυβερνούν (ή μας καταδιώκουν;), μαζί με όλα τα κοινωνικά δικαιώματα του λαού μας, συρρικνώνονται καθημερινά από μνημονιaκές πολιτικές και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που έχουν καταρρακώσει το Σύνταγμα της χώρας και μαζί την αξιοπρέπειά μας ως πολίτες και ως εκπαιδευτικοί λειτουργοί. Προφανώς, οι έννοιες αυτές ενοχλούν κάποιους και θέλουν να τις εξαφανίσουν από την συνείδησή μας, αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ.

Και η οργή θα μπορούσε να συνεχίζει να ξεχειλίζει ασταμάτητα από όλους εμάς. Αλλά η οργή πρέπει να γίνει γόνιμη.

Με αιφνιδιαστικές κινήσεις του το Υπουργείο εγκαθιδρύει νέο εργασιακό καθεστώς που ανατρέπει τη ζωή των εκπαιδευτικών και των οικογενειών τους. 

Α. Ο επανακαθορισμός των περιοχών μετάθεσης , ώστε ολόκληροι δύσβατοι νομοί να αποτελούν μία περιοχή μετάθεσης, όπως αυτό αποφασίστηκε από του Υπουργείο, χωρίς την άποψη της εκπαιδευτικής κοινότητας και χωρίς γνώμονα το εκπαιδευτικό έργo , επιβάλλουν καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, περιπλάνησης και πλήρους οικονομικής εξαθλίωσης στους εκπαιδευτικούς δασκάλους των παιδιών μας τους οποίους πλέον, μην μας απασχολεί θα τους θρέφει το στρατιωτικό συσσίτιο!

Β. Ταυτόχρονα νέα πειθαρχικά συμβούλια, χωρίς τη συμμετοχή των αιρετών του κλάδου και η θέση σε αργία, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου με αναδρομική μάλιστα ισχύ (αν και αναδρομικότητα ποινικού νόμου απαγορεύεται ρητά από το Σύνταγμα της χώρας!!), όλων όσων υπέπεσαν σε πειθαρχικά αδικήματα, αδιαφόρου βαρύτητας, χωρίς καμία ασφάλεια δικαίου, φέρνει την ποθούμενη κάθαρση στην εκπαίδευση , καθόσον τη διαφθορά στη δημόσια εκπαίδευση την έφεραν εκπαιδευτικοί που είχαν άποψη, που δεν χειραγωγούνταν , που μάθαιναν στους μαθητές τους με τη ζωή τους την πίστη στη Δημοκρατία και στον άνθρωπο. Νέφος τρομοκρατίας έχει καλύψει τους συλλόγους διδασκόντων, που ζητούν πλέον νομικές εγγυήσεις για να πάρουν τις συλλογικές αποφάσεις, που μόνον αυτοί είναι αρμόδιοι να πάρουν και η χαρά της διδασκαλίας έχει παγώσει, μαζί με τα χαμόγελα των μαθητών τους στα παγωμένα από το κρύο σπίτιά τους, γιατί κάποιοι άλλοι φρόντισαν και γι αυτό.

Συνάδελφοι, είναι περισσότερο από ανάγκη να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να αντισταθούμε, αλλά και να προτείνουμε λύσεις στην εκπαιδευτική κοινότητα και στον κάθε εκπαιδευτικό χωριστά, ώστε να σταματήσουμε αυτόν τον εφιάλτη εργασιακού μεσαίωνα που μας επέβαλε το Υπουργείο Παιδείας , χωρίς διάλογο, χωρίς σεβασμό στον εκπαιδευτικό-δάσκαλο.

Στα πλαίσια αυτά θα ήταν καλό να υπάρξει μια αμφίδρομη επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα για όσα μας απασχολούν και να επιχειρήσουμε μια κοινή συνάντηση όλων των ΔΣ των ΕΛΜΕ σε επίπεδο Περιφέρειας,, ώστε να ανταλλάξουμε απόψεις και να συντονίσουμε την κοινή συλλογική δράση μας..



Συναδελφικά, Βούλα Φιριπή.

email.: parfir96@yahoo.gr, τηλ. 6974062934

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις για το δημοσίευμα του Εθνους

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η κρυφή γοητεία του νεοναζιστικού λόγου

και η υλοποίηση της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής

Με ένα δημοσίευμα που το ύφος του θα ζήλευε ο Κασιδιάρης και το στήσιμο του ο Γκέμπελς, η εφημερίδα Έθνος επιδιώκει να προωθήσει τις απολύσεις και την αξιολόγηση στη δημόσια εκπαίδευση, να υποκινήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να διοχετεύσει τον ηθικό πανικό στους κόλπους τής εκπαιδευτικής κοινότητας, συκοφαντώντας έναν από τους πιο ευαίσθητους κλάδους του δημοσίου, αυτόν των εκπαιδευτικών . Ο πυρήνας της λογικής του δημοσιεύματος κωδικοποιείται ως εξής: «αυτή τη στιγμή το 10% των εκπαιδευτικών είναι ψυχικά πάσχοντες, πράγμα το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει στο να κάνουν κακό στα παιδιά μας. Πρέπει λοιπόν, να υπάρξει μια σκληρή αξιολόγηση που θα εντοπίσει και θα διώξει τους ψυχοπαθείς». Η συντάκτρια επικαλείται αγνώστου προελεύσεως και αμφιβόλου αξιοπιστίας στοιχεία και, παραβιάζοντας κάθε αρχής δημοσιογραφικής δεοντολογίας, συντάσσεται με τις απόψεις νεοφασιστικών φορέων για την αντιμετώπιση των κοινωνικά ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών.

Τι να πρωτοπεί κανείς για το δημοσίευμα;

Πρώτα απ’ όλα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ψυχική ασθένεια είναι πλήρως στερεοτυπικός και αναπολεί την εξόντωση των ψυχικά σθενών που συντελούνταν στη χιτλερική Γερμανία: ο ψυχικά ασθενής δεν είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται υποστήριξη και μπορεί να εντάσσεται στην κοινωνία και την παραγωγή, αλλά ένα εν δυνάμει επικίνδυνο άτομο, πιθανός παιδόφιλος ή ακόμα και φονιάς… Αναφέρει ενδεικτικά το άρθρο: «Ο ένας στους δέκα εκπαιδευτικούς πάσχει από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Από απλή κατάθλιψη μέχρι και σοβαρά ψυχολογικά νοσήματα, που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν με κατάλληλες συνθήκες, είτε σε βία μέσα στην τάξη, είτε στην τοξικομανία, είτε στον χώρο της παιδοφιλίας, της πορνογραφίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης των ανυποψίαστων μαθητών». Υπάρχει μήπως εδώ κάποια ομοιότητα με το ναζιστικό λόγο για την ψυχική ασθένεια;

Από εκεί και πέρα σύμφωνα με τη λογική του δημοσιεύματος ο ασθενής είναι είτε τεμπέλης, είτε κάποιος «πονηρός» που αναζητεί τη θαλπωρή του δημοσίου: «Μέχρι στιγμής, αυτή η «κάστα ανθρώπων», που σημειωτέον, αν και γνωρίζει το πρόβλημά της αποδέχεται τον διορισμό, αντιμετωπίζεται από την πολιτεία σαν να μην υπάρχει». Ή λίγο πιο κάτω: «Οσοι από αυτούς (τους ψυχικά άρρωστους) «τσεκάρονται» εγκαίρως, τοποθετούνται κατευθείαν σε διοικητικές θέσεις στην εκπαίδευση και όχι σε σχολεία. Δεν είναι λίγοι, όμως, εκείνοι που ξεφεύγουν και διδάσκουν κανονικά». Είναι ολοφάνερη η αντιστροφή της πραγματικότητας και η διαγραφή μερικών κρίσιμων ερωτημάτων. Ο ψυχικά ασθενείς μόνο που δεν παρουσιάζεται ως ένα πανούργο άτομο που βρίσκει έναν τρόπο να λουφάρει… Παραβλέπονται οι δικές του ανάγκες για εργασία, κοινωνική αποδοχή κλπ. Για το δημοσίευμα ο ψυχικά ασθενής δεν έχει πρόβλημα, αλλά είναι ο ίδιος πρόβλημα.

Στο ίδιο πλαίσιο τονίζεται:  «Η οικονομική κρίση επιτείνει αυτήν την πίεση των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να πληθαίνουν τα περιστατικά που ο δάσκαλος βγάζει στην επιφάνεια... τις κρυφές του πλευρές!». Για τον συντάκτη του κειμένου είναι δεδομένο ότι στην εποχή της κρίσης και του ΔΝΤ δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και πρέπει να απεμπολούνται όλες οι αρχές του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καταλήγει στον κοινωνικό δαρβινισμό που όποιος ανταπεξέρχεται με μεγαλύτερη δυσκολία , πρέπει να ωθηθεί εκτός κοινωνίας Φυσικά ξεχνάει να θέσει ένα βασικό ερώτημα, που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί σε έναν άνθρωπο που είναι ψυχικά ευάλωτος αν χάσει τη δουλειά του σε μια χώρα με 30% ανεργία. Ουσιαστικά το κείμενο υιοθετεί μια λογική καιάδα, καθώς ο άνθρωπος που δεν έχει αυξημένους ρυθμούς παραγωγικότητας ή έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες πρέπει να καταδικαστεί στην εξαθλίωση

Όμως το κείμενο δεν σταματάει εδώ. Η έννοια της ψυχικής ασθένειας διευρύνεται τόσο πολύ ώστε να αγκαλιάζει ένα φάσμα συμπεριφορών, πλήρως απενεχοποιημένων σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες: «Δεκάδες καταγγελίες για καθηγητές αδιάφορους, περίεργους ή που χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας δέχεται και ο Συνήγορος του Πολίτη». Αυτός που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας σχεδόν ταυτίζεται με τον «περίεργο» και τον «αδιάφορο». 

Φυσικά από ένα τέτοιο άρθρο δεν μπορεί να λείπει το γκαιμπελίστικο στήσιμο, η παραβίαση βασικών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και υιοθέτηση βασικών αρχών της προπαγάνδας, που βασίζονται είτε στην αποσιώπηση είτε στη διαστρέβλωση στοιχείων. Τελείως αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά η συντάκτης εντάσσει στο άρθρο ποσοστά που αναφέρονται είτε στο σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, είτε στις χαμηλές προσδοκίες και το στρες που μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος ο οποίος συντρίβεται μισθολογικά και εργασιακά. Παραβλέπει το γεγονός ότι το εργασιακό στρες συναντάται πολύ συχνά στο σύνολο των επαγγελματικών χώρων, ως απόρροια των πολιτικών λιτότητας ή ελαστικοποίησης της εργασίας. Ειδικότερα,  το άγχος είναι το δεύτερο σε συχνότητα αναφερόμενο πρόβλημα υγείας και επηρεάζει το 28% των εργαζομένων στην Ευρώπη. Προφανώς , σύμφωνα με τη λογική της «δημοσιογράφου» οι 34 αυτόχειρες της France telecom ορθώς αυτοκτόνησαν και ήταν δικό τους πρόβλημα. Παραβλέπει μάλλον η ίδια ότι ο κλάδος που διεθνώς επιδεικνύει τα υψηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών είναι των δημοσιογράφων και ότι το ταμείο τους, ο ΕΔΟΕΑΠ, έχει από τα υψηλότερα ποσοστά συνταγογράφησης ψυχοφαρμάκων. Εντούτοις κανείς δε διανοήθηκε να υποστηρίξει ότι πρέπει να απολυθούν οι δημοσιογράφοι με ψυχικά προβλήματα, ούτε βέβαια κανένας άλλος εργαζόμενος με ψυχικά προβλήματα. Είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, από τότε που σταμάτησαν οι λοβοτομές και οι συναφείς βάρβαρες πρακτικές, οι ψυχικά ασθενείς να εντάσσονται στην κοινωνία χωρίς διακρίσεις, αλλά φαίνεται ότι η ίδια αναπολεί την «ντροπή» της Λέρου.  

Ο γκαιμπελισμός δε σταματάει εδώ. Αναφέρει το άρθρο: «Εκπρόσωποι συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, στη διάρκεια του σχολικού έτους 2010-2011, προσέφυγαν στο ΣτΠ, καταγγέλλοντας ξυλοδαρμούς και ανάρμοστη, υβριστική συμπεριφορά εκ μέρους καθηγήτριας γυμνασίου και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη σχολική μονάδα, όπως και έγινε, ύστερα από διενέργεια ΕΔΕ». Κοινώς, αναφέρει ότι και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται! Παρόλα αυτά, το παράδειγμα δίνεται για να υποστηρίξει την «ανεπάρκεια» του συστήματος και την ανάγκη αξιολόγησης. Λες και μπορεί να υπάρξει κάποιο σύστημα που θα μαντεύει ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του. Στο ίδιο πλαίσιο στο τέλος του άρθρου αναφέρονται «πέντε υποθέσει σοκ». Στην πρώτη λέγεται ότι «Οι γονείς κατήγγειλαν περιστατικά βίας και ξυλοδαρμού, έκθεση σε κίνδυνο με αποβολές από την αίθουσα χωρίς επίβλεψη, ψυχολογική βία και εκφοβισμό στα νήπια. Τελικά η νηπιαγωγός απομακρύνθηκε». Και πάλι η συντάκτης του κειμένου χρησιμοποιεί για την επίρρωση των ισχυρισμών της ένα παράδειγμα που καταλήγει στην απομάκρυνση του εκπαιδευτικού... Τελικά η απομάκρυνση ενός εκπαιδευτικού δεν είναι και τόσο σπάνια, όσο ισχυρίζεται.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η συντάκτης παρουσιάζει μια σειρά από περιστατικά για να πείσει τους αναγνώστες για τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά τους. Κοινή συνισταμένη όλων, η τραγική κατάληξη. Και εδώ εμφανής είναι η προσπάθεια να προκληθεί φόβος, προκειμένου να αποδεχτεί η κοινή γνώμη την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική. Τι ξεχνάει να πει;  Ότι καμιά αξιολόγηση δε θα προβλέψει αν κάποιος σκοτώσει τη γυναίκα του, ή αν αποφασίσει να βλάψει τον εαυτό του διακόπτοντας τη φαρμακευτική του αγωγή ή κάνοντας χρήση ναρκωτικών. Αν μπορεί να το κάνει αυτό, μάλλον θα μιλάμε για μια ολοκληρωτικού τύπου διαδικασία, που θα μπορεί να στιγματίσει ανεξίτηλα ανθρώπους και να καταστρέψει ζωές και υπολήψεις. Παραγνωρίζει βέβαια εντελώς ότι αντίστοιχες καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές καταγράφονται σε εργαζόμενους όλων των κλάδων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Φυσικά, από ένα τέτοιο άρθρο δεν θα μπορούσε να λείπει η παιδοφιλία και η σεξουαλική παρενόχληση. Η συντάκτης αναφέρεται στη δήθεν ατιμωρησία των παιδόφιλων και στο διεφθαρμένο καθεστώς που τους στηρίζει. Τι ξεχνάει; Ξεχνάει να πει ότι το εκπαιδευτικό κίνημα ποτέ δεν υπερασπίστηκε τέτοιες περιπτώσεις και ότι το υπάρχον πλαίσιο προβλέπει την αντιμετώπισή του. Και θα τολμήσουμε να πούμε και κόντρα στο ρεύμα, ότι ξεχνάει επίσης να πει ότι και η συκοφάντηση, ή η καταστροφή της ζωής και της υπόληψης ενός ανθρώπου είναι και αυτές μέσα στη ζωή. Κοινώς, ότι είναι μια κατάκτηση του πολιτισμού μας, το ότι για να είναι ένοχος κάποιος δεν φτάνει η καταγγελία, αλλά χρειάζεται κα η απόδειξη του εγκλήματος… Μία από τις κλασικές συμβουλές που δίνεται, άλλωστε, στα αγγλοσαξονικά παιδαγωγικά εγχειρίδια είναι ότι ο καθηγητής δεν πρέπει να αγγίζει τους μαθητές του, ιδίως του άλλου φύλου, στην πλάτη για να μην βρεθεί κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση, πράγμα που δείχνει πόσο περίπλοκα είναι μερικά θέματα.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα άρθρο που προσπαθεί να διεγείρει τους φόβους των γονιών και να πατήσει πάνω στις διαδεδομένες προκαταλήψεις προκειμένου να υπερασπίσει την κυρίαρχη πολιτική. Επειδή κανείς δε θα ήθελε έναν ψυχοπαθή καθηγητή για τα παιδιά του, ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε έναν παιδόφιλο ή γενικότερα να βλάψει τα παιδιά του, πρέπει να παρθούν μέτρα. Ως πανάκεια για όλα αυτά προτείνεται η αξιολόγηση που θα ξετρυπώσει τους πανούργους ψυχοπαθής και θα προστατεύσει τα παιδιά μας. Στο ίδιο πλαίσιο η πολιτική της Τρόικας που ζητάει απολύσεις και στη δημόσια εκπαίδευση, όχι μόνο εξωραΐζεται, αλλά λίγο πολύ παρουσιάζεται ως πολιτική κοινωνικά επιβεβλημένη που διορθώνει τις στρεβλώσεις των περασμένων δεκαετιών. Η συντάκτης του άρθρου είναι προφανέστατο  ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, σαν αυτή που εκτελεί η πλειοψηφία των ΜΜΕ την εποχή του Μνημονίου και ως εκ τούτου έχει αυξηθεί κατακόρυφα η αναξιοπιστία τους. Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το δημόσιο σχολείο, που δεν κινδυνεύει από τους εκπαιδευτικούς, αλλά από τις κάθε λογής τρόικες, σε συνεργασία με τα σωματεία του τύπου, απ’ τα οποία ζητάμε να καταδικάσουν και να απομονώσουν τέτοιες πρακτικές και να αγωνιστούμε μαζί για τη δημόσια παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα, την ανεξαρτησία της ενημέρωσης και την ίδια τη δημοκρατία.

ΑΘΗΝΑ, 11/12/2012

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Αναδημοσίευση από http://tsak-giorgis.blogspot.gr

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Πόση αξία έχει για τους κρατούντες η πιθανότητα να χάσουν αύριο δύο (ακόμη) άνθρωποι τη δουλειά τους, το ψωμί τους;

Αυτοί που καταδικάζουν ένα ολόκληρο λαό σε ζωή χωρίς αξιοπρέπεια παραπέμπουν δυο δασκάλους για «αναξιοπρεπή, ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας» (Νόμος 4057, άρθ. 107, παρ. 1, εδαφ. ε). Δυο δασκάλους, γιατί ο Θανάσης Αγαπητός και ο Ηλίας Σμήλιος δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από δάσκαλοι, από εργαζόμενοι που δε συμμετείχαν με κανένα τρόπο στη νομή της εξουσίας και δεν προσποριστήκαν τίποτα (ούτε πλούτο ούτε χλιδή) απ’ όλα αυτά  που οι κατέχοντες την εξουσία νέμονται…
Παραπέμπονται “διότι δε συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις”, να κάνουν τη δουλίτσα τους, να κάτσουν στο σπιτάκι τους, να δεχτούν ως μοίρα τους τη μίζερη ζωή που μας ορίζουν ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, το κεφάλαιο με τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του (Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Ευρωζώνη) και δοσίλογες κυβερνήσεις.
Ζωή μισή, ζωή σκυφτή, ζωή υποταγμένη…

Αναξιοπρέπεια η συμμετοχή μας στην “Παρέλαση του Λαού” πέρυσι την 28η του Οκτώβρη (για το Θανάση και η υπόθεση με το Φούχτελ και το Γερμανό πρόξενο), όταν μαζί με χιλιάδες ανθρώπους φωνάξαμε “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73” και ”Η Ιστορία γράφεται με Ανυπακοή, Αγώνες-Ρήξη-Ανατροπή”, «καταλάβαμε το οδόστρωμα», και συμβάλαμε κι εμείς στη μετά από λίγες μέρες πτώση της δοσίλογης κυβέρνησης Παπανδρέου. Κι αν αυτοί που ’ταν πάνω στην εξέδρα (…κάτω από το γερμανικό προξενείο της Θεσ/νίκης) δεν τ’ άντεχαν, για μας ήταν μια από τις ομορφότερες αφηγήσεις της ζωής μας.

Μας διώκουν (σήμερα εμάς, αύριο κάποιους άλλους…) γιατί, παρά την απαγόρευσή τους, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Και το όνειρό μας είναι ίδιο με εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και νέων σ’ αυτή τη χώρα. Είναι πολύχρωμο, είναι πολύβουο, είναι γεμάτο ζωή! Γι αυτό το φοβούνται… Γιατί το δικό μας όνειρο είναι ο δικός τους εφιάλτης!

Μας διώκουν για να φοβίσουν, να υποτάξουν την κοινωνική πλειοψηφία, γιατί ακριβώς φοβούνται οι ίδιοι. Όχι εμάς αλλά όλους αυτούς που αύριο θα’ναι στο δρόμο και στην εξουσία τους …θα δώσουν δρόμο!

Ακούστε το λοιπόν καλά: Όσες Ε.Δ.Ε., όσα δικαστήρια, όσες διώξεις και να στήσετε, με όπλο μας τη συντροφικότητα, τη συλλογικότητα θα σας απαντάμε. Και το όπλο μας, όλο πιο μαζικό, πιο αποφασιστικό, πιο ισχυρό κερδίζει μάχες. Και στο τέλος εμείς θα πάρουμε τον πόλεμο!
Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ δεν είναι μια απλή στιγμιαία συμπεριφορά. Είναι στάση ζωής! Και πάει παρέα με τα 5Α της ζωής μας:

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΑΓΩΝΑΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Γι αυτό, όλοι εσείς φορείς της εξουσίας –πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής, υπηρεσιακής αλλά και συνδικαλιστικής
“Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή
μήτε όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι
έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει!”

Ηλίας Ν. Σμήλιος

Φόροι: Το 97% ο λαός, το 3% οι πλουτοκράτες!

Αναδημοσίευση από http://www.alfavita.gr

Αρθρογράφος: 

Νίκος Μπογιόπουλος

Φόροι: Το 97% ο λαός, το 3% οι πλουτοκράτες!

Επί μνημονίων, από τα 191,6 δισ. ευρώ των συνολικών φορολογικών εσόδων, τα Νομικά Πρόσωπα, δηλαδή οι επιχειρήσεις των κεφαλαιοκρατών, έχουν (;) πληρώσει τα 9 δισ. ευρώ...

Δεν ήταν ανάγκη όλη αυτή η παράσταση με το «πολύ σκληρό» φορολογικό νομοσχέδιο ώστε να εμφανιστεί μετά ο Σαμαράς και το νομοσχέδιο από «πολύ σκληρό» να γίνει... απλώς (!) «σκληρό».

Ετσι κι αλλιώς η φορολογική τους πολιτική είναι δεδομένη:

Τα υποζύγια φορολεηλατούνται -

οι πλουτοκράτες φοροαπαλλάσσονται!

Ο κανόνας ισχύει προ μνημονίων, ισχύει επί μνημονίων κι αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί και μετά τα μνημόνια.

Τα στοιχεία είναι συγκεκριμένα και αποκαλυπτικά:

*

α) Την περίοδο 2004 - 2013 (Πίνακας 1) το σύνολο των άμεσων φόρων ανήλθε στα 196,9 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα νομικά πρόσωπα, δηλαδή τα μονοπώλια και οι επιχειρήσεις των κεφαλαιοκρατών, πλήρωσαν μόλις 35,6 δισ. ευρώ (ποσοστό 18%).

Στο σύνολο δε των φορολογικών εσόδων του κράτους, ύψους 467,4 δισ. ευρώ μέσα στη δεκαετία, που περιλαμβάνουν και τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιβαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, η... συμμετοχή των πλουτοκρατών δεν ξεπέρασε το 7,6%.

Μάλιστα, ενδεικτικό της φορολογικής «δικαιοσύνης» είναι ότι από το 2004 σε σύγκριση με το 2013, το ποσοστό της συμμετοχής των κεφαλαιοκρατών στα συνολικά φορολογικά έσοδα έχει μειωθεί κατά τέσσερις σχεδόν φορές (!) και από το 11,9% έχει πέσει στο 3,3%.

*

β) Την περίοδο 2010 - 2013 (Πίνακας 2), την περίοδο δηλαδή των μνημονίων, της κρίσης, των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και των «σκληρών αλλά δίκαιων μέτρων», επί συνόλου άμεσων φόρων ύψους 81,3 δισ. ευρώ, τα Νομικά Πρόσωπα έχουν πληρώσει μόλις 9 δισ. ευρώ (ποσοστό 11,1%).

Οσον αφορά στο σύνολο των φορολογικών εσόδων της ίδιας περιόδου, ύψους 191,6 δισ. ευρώ, οι φόροι ύψους... 9 δισ. ευρώ με τους οποίους «συμμετέχουν» οι πλουτοκράτες, δεν αντιστοιχούν παρά στο 4,7%...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

“Το δάσος προηγείται του ανθρώπου, η έρημος ακολουθεί” – Σκουριές, 6/12/2012

αναδημοσίευση από το http://antigoldgreece.wordpress.com

“Το δάσος προηγείται του ανθρώπου, η έρημος ακολουθεί” – Σκουριές, 6/12/2012

8 December, 2012 by antigoldgreece

Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται το σύνθημα του Μάη του ’68: Το δάσος προηγείται του ανθρώπου, η έρημος ακολουθεί. Την εφαρμογή του την βλέπουμε στον τόπο μας, τη Β. Χαλκιδική, εδώ και μερικούς μήνες.

Πριν από δυο μήνες, στις 12 Οκτωβρίου, μια ομάδα γυναικών από τη Β. Χαλκιδική ανεβήκαμε στις Σκουριές για να δούμε με τα μάτια μας την υλοτόμηση του βουνού που ήδη είχε ξεκινήσει. Καταγράψαμε σε βίντεο τις τραγικές εικόνες που αντικρύσαμε και απευθύναμε μια ανοιχτή έκκληση για τη σωτηρία του δάσους των Σκουριών. Πάνω από 30.000 άνθρωποι είδαν το βίντεο, πολλοί άνθρωποι απ’ολη την Ελλάδα άκουσαν την κραυγή μας και από τότε ο αγώνας μας όσο πάει και δυναμώνει.

Οι “αρμόδιοι” που θα μπορούσαν να σταματήσουν την καταστροφή δεν άκουσαν. Η εταιρεία που κερδοσκοπεί σε βάρος του τόπου μας, φυσικά δεν άκουσε. Και χθες, Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου, ξανανεβήκαμε στο βουνό για να δούμε πόσo είχε προχωρήσει η καταστροφή.

Aν αυτό που είχαμε δει τον Οκτώβρη ήταν ένα σφαγείο, φύλλα, κλαδιά, κομμένοι κορμοί που ακόμα μυρίζαν δάσος και ζωή, η εικόνα του Δεκέμβρη ήταν αυτή του νεκροταφείου. Δείτε τις φωτογραφίες και συγκρίνετέ τες με το προ δυο μηνών βίντεο (εδώ). Οι ατελείωτες σειρές με τα στοιβαγμένα ξύλα έχουν εξαφανιστεί, πουλήθηκαν για φτηνά καυσόξυλα σε όσους από την περιοχή καταδέχτηκαν να τα πάρουν. Όλη η έκταση που προορίζεται για να γίνει το εργοστάσιο εμπλουτισμού και ανάκτησης χρυσού έχει πλέον καθαριστεί από τη δασική βλάστηση. Οι μπουλντόζες αφαίρεσαν και τις ρίζες των δέντρων, αποκλείοντας έτσι κάθε δυνατότητα φυσικής αναγέννησης του δάσους. Και κάποιοι, ακόμα και “αρμόδιοι” ή πρώην “αρμόδιοι”, έχουν το θράσος να συγκρίνουν αυτή την καταστροφή με την απλή υλοτόμηση για καυσόξυλα! Η κοπή των δέντρων συνεχίζεται τώρα κατά μήκος του δασικού δρόμου Χοντρό Δέντρο- Σκουριές που έχει γίνει φαρδύς σαν αεροδιάδρομος. Γεωτρύπανα έχουν στηθεί σε διάφορα σημεία του δάσους, φαίνονται από μακριά, ετοιμάζονται να κάνουν το βουνό σουρωτήρι.

Με το βουνό απογυμνωμένο από το δασικό του κάλυμμα φάνηκε η θάλασσα στο βάθος, καθώς και κάποιο χωριό που θα πρέπει να είναι η Στρατονίκη ή τα Στάγειρα. Είναι τόσο μικρές οι αποστάσεις, 8 χωριά μέσα σε ένα κύκλο ακτίνας 11 χιλιομέτρων από τις Σκουριές, που όσοι φαντάζονται ότι δεν θα επηρεαστούν από την κοσμογονία που θα γίνει εκεί πάνω, απλά εθελοτυφλούν.

Στο δρόμο για το ανοιχτό όρυγμα, η γνωστή πια εικόνα του στρατοπέδου με τα αστραφτερά συρματοπλέγματα, τις μπάρες και τους σεκιουριτάδες με το ειρωνικό ύφος που μας βιντεοσκοπούσαν σε κάθε μας βήμα. Επίδειξη κυριαρχίας; Εκφοβισμός; Απειλή; Πιστεύουν αλήθεια ότι θα τους φοβηθούμε;

Δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν. Το δάσος μας, το δάσος του Κακάβου έχει ήδη πληγεί σημαντικά αλλά όχι ανεπανόρθωτα. Αρκεί η καταστροφή να μείνει εκεί, να μη γίνουν τα εργοστάσια, η εξόρυξη, οι χαβούζες. Ακόμα και τώρα, πρέπει να τους σταματήσουμε. Πριν είναι πολύ αργά.